Ο μαρτυρικός θάνατος των 13 Οσιομαρτύρων της Καντάρας και οι πολλαπλοί πνευματικοί και εθνικοί κίνδυνοι.

Το 13ο αιώνα η Κύπρος καταδυναστευόταν από τους τότε κατακτητές της Φράγκους. Ο  Ορθόδοξος κληρος διωκόταν βάναυσα και ο λαός εταλαιπωρείτο αφόρητα, για να εξαναγκαστεί να φραγκέψει, να δεχθεί δηλαδή τον Πάπα. Κύριο στήριγμα του λαού στον αγώνα του να μη χάσει την εθνική του αυτοσυνειδησία και την Ορθόδοξη Πίστη του υπήρξαν κατά κύριο λόγο Άγιοι Μοναχοί, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους 13 Οσιομάρτυρες της Μονής της Παναγίας της Κανταριώτισσας. Για την εμμονή τους στην Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση φυλακίστηκαν από την Λατινική-Παπική εξουσία της Κύπρου στις φυλακές της Λευκωσίας, όπου παρέμειναν για 3 χρόνια, υφιστάμενοι απάνθρωπα και απερίγραπτα μαρτύρια. Τελικά τους καταδίκασαν σε θάνατο, τους αφήρεσαν τα άγια σχήματά τους, τους έδεσαν τα πόδια σε άγρια άλογα, τους λιθοβόλησαν και κατόπιν τους έσυραν πάνω στις κοφτερές πέτρες της κοίτης του ξεροπόταμου Πεδιαίου, κτυπώντας τους ταυτόχρονα χωρίς έλεος με ραβδιά. Τέλος, τα κατακομματιασμένα σώματα των Αγίων τα έρριξαν στις φλόγες μεγάλης φωτιάς, που άναψαν και με αυτόν τον τρόπο ετελειώθησαν. Έτσι παρέδωσαν στα χέρια του Θεου τη μακάρια ψυχή τους και δέχτηκαν απ’ Αυτόν τριπλούς τους στεφάνους: Των Οσίων, των Ομολογητών και των Μαρτύρων. Η ημέρα της τελείωσής τους ήταν η 19 Μαίου του έτους 1231.

 Ο μαρτυρικός θάνατος των 13 αυτών Οσιομαρτύρων σε όλους μας και σε όλους τους αιώνες διασαλπίζει ότι η διαφορά Ορθοδοξίας και Παπισμού δεν είναι καθόλου μικρή, όπως θέλουν πολλοί να την παρουσιάζουν, και να υποδέχονται τον «Άγιο Πατέρα», το θηρίο της Αποκαλύψεως, στα χώματα της αγιοτόκου Ελλάδος μας. Από θεολογικής και σωτηριολογικής απόψεως η διαφορά αυτή είναι τόσο μεγάλη, όση ακριβώς είναι η απόσταση, που χωρίζει τον Παράδεισο από την Κόλαση. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο προτίμησαν οι Άγιοι Μοναχοί το θάνατο, παρά να δεχθούν τον Πάπα της Ρώμης.
 Οι αγωνίες για τους πολλαπλούς πνευματικούς και εθνικούς κινδύνους που απειλούσαν τότε την αιματοβαμμένη Κύπρο, απειλούν και τώρα την πατρίδα μας και τον όπου γης Ορθόδοξο Ελληνισμό. Τσακάλια προβατόσχημα και λύκοι άγριοι του εκσυχρονισμού, μάς έχουν κατακλύσει από παντού,  με το δήθεν αίτημα και την ανάγκη να ακολουθήσουμε την πορεία των άλλων  «προηγμένων λαών». Ποιων προηγμένων λαών; Αυτών, όπου επίσημοι άρχοντές τους παντρεύονται με άνδρες και όχι με γυναίκες, όπως έγινε στην  «πολιτισμένη» Νορβηγία της οποίας ο υπουργός Οικονομικών παντρεύτηκε επίσημα με άνδρα; Ώ, της παραφροσύνης του εκσυχρονισμού! Να ακολουθήσουμε τους ναρκομανείς της Ολλανδίας και την παιδοπορνείαν των Βέλγων και τον εκφυλισμόν της Δανίας; Ποια πρότυπα θα ακολουθήσουμε, για να είμαστε σύγχρονοι; Την ανωμαλία, τον εκφυλισμό, την αθεία, την σατανολατρία και όλα τα άλλα πρότυπα βίου; Μήπως τα Σόδομα και τα Γόμορα της Β. Αμερικής θα έχουμε ως υποδείγματα βίου;

Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού μας, η Ορθοδοξία μας, εδέχετο και δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα από τους αιρετικούς όλων των εποχών. Από τους Αρειανούς, τους Μονοφυσίτας, τους εικονομάχους, τους Φραγκολατίνους, τους Οικουμενιστάς. Το δένδρο της Ορθοδοξίας εποτίσθη με το αίμα των Μαρτύρων και Νεομαρτύρων διατηρώντας έτσι αναλλοιώτους τους καρπούς της αγιοπατερικής Παραδόσεως. Θρηνούμε, συγκρίνοντας το ένδοξο παρελθόν της Εκκλησίας με την εικόνα την οποίαν παρουσιάζουν στην εποχή μας οι αλλοτριωμένοι πνευματικά, σύγχρονοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, από το δυτικό πνεύμα. Είναι απαράδεκτο από την εκκλησιαστική συνείδηση, το συγκρητιστικό, ψευδοεκσυγχρονιστικό, οικουμενιστικό φρόνημα από το οποίο διέπονται οι σύγχρονοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, οι οποίοι εξ αιτίας αυτού του αιρετικού φρονήματός των, προσπαθούν να επιβάλουν  «Λειτουργικές αναγεννήσεις»! και άλλων μορφών νεωτερισμούς και καινοτομίες, παράλληλα δε και να επιχειρήσουν την ποθουμένη απ’ αυτούς  «Ένωση των Εκκλησιών», δηλαδή την ολοκληρωτική υποταγή της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθοδοξίας, άνευ όρων στον Αντίχριστο παπισμό.

Ενας μοναχός εξωμολογήθηκε στον Αββά Σισώη:

«΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;»

«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας.
«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;»
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός.
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης.

ΠΑΛΑΙΑ, ΜΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΑ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Για μικρούς και μεγάλους, για μορφωμένους και απλοϊκούς, για όλους το νέο είναι κάτι το ελκυστικό, το δελεαστικό, σε αντίθεση προς το παλιό, το γνωστό και συνηθισμένο, που καταντά ρουτίνα και απωθεί. Είναι πράγματι, αυτή η ορμή για το νέο η αιτία τόσων επιτευγμάτων του πολιτισμού και της τέχνης, η κινητήρια δύναμη για τόσα προοδευτικά βήματα που σημείωσε η ανθρωπότητα. Την τεράστια αλλαγή που συντελέσθηκε από την εποχή της τρώγλης μέχρι την ανόρθωση του υποβλητικού ουρανοξύστη και από τα χρόνια του αραμπά μέχρι την εφεύρεση και χρήση του αεροπλάνου και των διαστημικών ταξιδιών, την χρωστούμε ασφαλώς στην πρόοδο και την εξέλιξη. Είναι τόση η επιρροή της στον ανθρώπινο βίο, ώστε δικαιολογημένα να διατείνεται ο Αριστοτέλης ότι «πάντα αεί εν κινήσει εισί» και να ορίζει την αλλαγή ως την φυσική ανάπαυση. Υπάρχουν εντούτοις πράγματα που στην αέναη ροή του χρόνου και στον ακατάσχετο καλπασμό της εξελίξεως παραμένουν σταθερά, απαράλλακτα και αναλλοίωτα. Οι πρώτες ύλες π.χ. αξιοποιούνται συνεχώς με νέους τρόπους και μέσα, αλλά δεν αντικαθίστανται ούτε αλλάζουν υπόσταση. Μπορείτε να φαντασθείτε τι θα συνέβαινε, αν π.χ. επιχειρούσαμε ν΄ αντικαταστήσουμε το οξυγόνο του ατμοσφαιρικού αέρα με εκείνο της φιάλης, την φυσική βροχή με την τεχνητή ή το φως του ήλιου με το ηλεκτρικό;                                                                                            

Παρόμοια στην πνευματική πραγματικότητα παραμένει σταθερή και αναλλοίωτη η θεία αποκάλυψη και η Εκκλησία, που κατέχει και παρέχει στον κόσμο αυτή την αποκάλυψη. Αν θεωρείται παραλογισμός το να προσπαθεί κάποιος να αντικαταστήσει ή έστω να βελτιώσει τον ήλιο, είναι εξίσου ουτοπία να ζητά αλλαγή ή βελτίωση της Εκκλησίας. Από την άποψη αυτή καταφαίνεται ξεκάθαρα η απάτη και πλάνη τόσο της απιστίας, που ζητά αντικατάσταση των αληθειών της πίστεως, όσο και της αιρέσεως, που επαγγέλλεται την βελτίωσή τους. Σταθερή και αναλλοίωτη παραμένει στους αιώνες η αλήθεια της πίστεως και η λειτουργική πράξη της Εκκλησίας. 
Κι είναι αυτή η μονιμότητα και σταθερότητά της η εγγύηση της αξιοπιστίας και της αναλλοίωτης αξίας της. Διότι δεν είναι η Εκκλησία κάτι το παλιακό με μουσειακή αξία. Είναι το πρώτο και αρχικό, το νυν και το «απ΄ αρχής», όπως διατυπώνει η θεοκίνητη πέννα του ευαγγελιστού Ιωάννου (Α΄ Ιω. 1: 1).                                          
Είναι, λοιπόν, η πρόοδος έννοια ασυμβίβαστη με την Εκκλησία; Όχι. Είναι γνώρισμα της Εκκλησίας η πρόοδος, αλλά η πρόοδος εκείνη που φέρνει πιο κοντά στην αρχή και στις ρίζες. Όπως η πραγματική ύψωση στο χώρο τον πνευματικό είναι συνάρτηση και συνέπεια της βαθειάς ταπεινώσεως – «ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» - διαβεβαιώνει ο Κύριος, έτσι η πρόοδος είναι καρπός της επιστροφής στις ρίζες. Και, βέβαια, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, παρατηρεί η λαϊκή σοφία, αλλά σίγουρα συνδέεται αναπόσπαστα με την πηγή του. Κάθε παραποίηση, εξασθένηση ή κατάργηση αυτού του δεσμού οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξασθένηση και αποξήρανση του ποταμιού.                                                                
Πηγή και αρχή της Εκκλησίας, αρχηγός και Κύριός της ο Ιησούς Χριστός παραμένει «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβ. 13: 8). Θεάνθρωπος εξαρχής μέχρι σήμερα και «εις τους αιώνας» ο Ιησούς Χριστός, «μη εκστάς της φύσεως μετέσχε του ημετέρου φυράματος». Θεανθρώπινη εξαρχής, τότε και τώρα και πάντοτε η Εκκλησία του, καλεί στους κόλπους της και προσεγγίζει με την αγάπη της τον κόσμο, αλλά χωρίς στο ελάχιστο να αποστεί, χωρίς να ξεκοπεί και απομακρυνθεί από τη θεία της φύση και αποστολή. Κι είναι τόσο αληθινή και θεοκίνητη, όσο πιο κοντά στον Αρχηγό της παραμένει, όσο πιο χριστοκεντρικά ζη και δρα μέσα στον κόσμο.                                                                       
Ασφαλώς, έχει την θέση της και η κοινωνική προσφορά και η ηθική συμπαράσταση και η ανέγερση ευαγών ιδρυμάτων και η οικονομική υποστήριξη των πτωχών και τόσα άλλα έργα, τα οποία εξάλλου συμπεριλαμβάνει στην ποιμαντική της μέριμνα η Εκκλησία. Αλλά η μεγαλύτερη και αποκλειστική παροχή της στην ανθρωπότητα είναι η εν Χριστώ λύτρωση. Όλα τα άλλα μπορούν να τα προσφέρουν και πολλοί άλλοι φορείς. Η λύτρωση είναι αποκλειστικότητα της Εκκλησίας. Είναι αυτό που μόνο αυτή διαθέτει, αλλά και που μόνο από αυτήν το περιμένουν όλοι. Εκείνοι που ομολογούν την ανάγκη τους και ζητούν την λύτρωση, αλλά και εκείνοι που παρουσιάζονται αδιάφοροι ή και πολέμιοι της Εκκλησίας. Ίσως αυτοί ακόμη περισσότερο.                
Η αναντικατάστατη προσφορά της Εκκλησίας αποδεικνύεται από τα πλήθη των αγίων και των μαρτύρων. Διακηρύσσεται από τις μυριάδες τών ανά τους αιώνες λυτρωμένων. Επιβεβαιώνεται όμως – και μάλιστα όχι λιγότερο αξιόπιστα – και από τις μυριάδες τών τραγικών αλύτρωτων ανθρώπων, που πέρασαν απ΄ αυτόν τον κόσμο. Ναι, και αυτοί οι άπιστοι και οι πολέμιοι της Εκκλησίας προσυπογράφουν από την πλευρά τους την αναντικατάστατη προσφορά της, την οποία αυτοί αρνήθηκαν. Θα απλουστεύσω την πρότασή μου με ένα παράδειγμα. Υποθέτω ότι κάποιος προσφέρει το φάρμακο ανιάτου νοσήματος. Το χρησιμοποιούν δέκα από τους εκατό αρρώστους και θεραπεύονται. Οι άλλοι ενενήντα αρνούνται να το πάρουν και πεθαίνουν. Την αξία του φαρμάκου μαρτυρούν όχι μόνο οι δέκα άρρωστοι που θεραπεύθηκαν, αλλά και οι ενενήντα που πέθαναν, επειδή δεν το πήραν. Αυτή την πάνδημη αναγνώριση έχει η προσφορά της Εκκλησίας στον κόσμο.                                                       
Σήμερα που πολλά επιτύχαμε, πολύ προοδεύσαμε και ανεβήκαμε, αλλά και πολύ πονέσαμε και ταπεινωθήκαμε, διαπιστώνοντας πως δεν είναι αξίες αυτές που εκτιμά το χρηματιστήριο, ούτε είναι ζωή τα εργαστηριακά παρασκευάσματα, είναι καιρός να στρέψουμε την προσοχή μας στην αέναη πηγή της ζωής. Να αναγνωρίσουμε την πρώτη επικαιρότητα στην Εκκλησία. Ο Ιησούς Χριστός, που δι΄ αυτής μάς προσφέρεται, είναι η πρώτη αξία, η Αυτοαξία και Αυτοζωή, η αυθεντική απάντηση στην πιο μεγάλη μας ανάγκη. Είναι πράγματι και σήμερα πολύ επίκαιρη και πολύ αληθινή η ομολογία ενός αμαρτωλού που μετανόησε και πίστεψε στον Χριστό• «Όλοι έχουν την ανάγκη σου… Ο πεινασμένος θαρρεί πως ζητά ψωμί και ζητά εσένα. Ο άρρωστος υποθέτει ότι του λείπει η υγεία κι αυτό που του λείπει είσαι σύ. Όποιος γυρεύει την ωραιότητα σ΄ αυτόν τον κόσμο, γυρεύει άθελά του εσένα, που είσαι η μοναδική ωραιότης. Όποιος ψάχνει για την αλήθεια, ψάχνει χωρίς να το καταλαβαίνει εσένα, που είσαι η μόνη αλήθεια που αξίζει να μάθει κανείς. Κι όποιος απλώνει το χέρι του με αγωνία προς την ειρήνη, τ΄ απλώνει προς εσένα, που είσαι η μόνη ειρήνη στην οποία μπορούν να βρουν ανάπαυση οι καρδιές. Όλοι σε φωνάζουμε, χωρίς να το ξέρουμε».        
Για μας που φωνάζουμε, όχι χωρίς να ξέρουμε, αλλά με την συναίσθηση πως ο Χριστός είναι αυτό που χρειαζόμαστε ως άτομα και ως ανθρωπότητα, τίθεται το ερώτημα: Γνωρίζουμε ότι ο Χριστός είναι η Εκκλησία; Η θετική απάντηση στο ερώτημα αυτό συνεπάγεται την σοβαρή ευθύνη για την συμπεριφορά μας στον κόσμο. Δίνουμε την μαρτυρία του χριστιανού, του εν Χριστώ λυτρωμένου ανθρώπου;   

Δημήτριος Τσελεγγίδης καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς στὴ Θεολογικὴ Θεσσαλονίκης : εκπίπτει και αναθεματίζεται από την Εκκλησία εκείνος ο οποίος δεν αποδέχεται τα δόγματά της.

Δόγματα της πίστεως εννοούμε εκείνες τις αποκεκαλυμμένες αλήθειες της πίστεώς μας, που αμφισβητήθηκαν καίρια στην ιστορία της Εκκλησίας από τους αιρετικούς. Τα δόγματα της πίστεως θεμελιώνονται στην Αγία Γραφή και στην Παράδοση της Εκκλησίας, δηλαδή στην εν Χριστώ αποκάλυψη. Εξ αιτίας του αλαθήτου χαρακτήρα τους, ως εμπνεόμενα από το Πνεύμα της Αληθείας, δε μπορούν να τροποποιηθούν. Ο Α΄ Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου ορίζει ότι εκπίπτει και αναθεματίζεται από την Εκκλησία εκείνος ο οποίος δεν αποδέχεται τα δόγματά της. Μόνο ο ακάθαρτος βίος συσκοτίζει τη διορατικότητα της διανοίας. Τα ορθά δόγματα της πίστεως αποτελούν το ασφαλές θεμέλιο της ευσέβειας. Η ακρίβεια της ζωής «συνυφαίνεται τη των δογμάτων ορθότητι», λέγει ο ιερός Χρυσόστομος.  

Περιγράφει ο π. Νικόλαος Μανώλης το τι έγινε κατά την παρουσία του στην ΔΙΣ

Μητρ. Πειραιώς κ. Σεραφείμ --- Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΤΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 13^ῃ Μαΐου 2015

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΤΕΜΕΝΟΣ  ΚΑΙ  ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΣ

Ἡ ἐπικαιροποίησι ἀπό τό Κοινοβούλιο τῆς θεσμοθετήσεως τῆς ἀσύμβατης μέ τό Εὐρωπαϊκό κεκτημένο θρησκείας τοῦ Ἰσλάμ πού στοχοποιεῖ θανάσιμα τήν ἄρνησή της, μέ τήν ψήφισι τῆς τροπολογίας γιά τήν ἀνέγερσι τοῦ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους ἀπό τήν πλειοψηφία τῶν Κομμάτων τῆς Βουλῆς, τήν στιγμή κατά τήν ὁποία λειτουργοῦν στό Λεκανοπέδιο 150 τεμένη μέ ναυαρχίδα τῶν 3000 τετραγωνικῶν μέτρων Τέμενος τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς στό Μοσχάτο ἐνδυναμώνει οὐσιωδῶς τὀν σχεδιασμό ἰσλαμοποιήσεως τῆς χώρας μας ἀπό τό Σιωνιστικό λόμπυ τοῦ κ. Ρότσιλντ καί τῶν μισθάρνων ἐντοπίων ὀργάνων του, μέ τόν ἀνεξέλεγκτο ἐποικισμό τῶν μουσουλμάνων ἐπηλύδων μέ δῆθεν πρόταγμα τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τήν ἀνεξιθρησκεία πού ἀποτελοῦν «ἀνόσιες ἰδέες» γιά τό Ἰσλάμ, ὅπως ἀποδεικνύουν οἱ σφαγές καί τό αἷμα στό ἐγκληματικό Χαλιφάτο καί ἀποθρασύνει τούς ἰσλαμιστές «ἐποίκους» πού ἐπιδίδονται σέ ἀπόπειρες προσηλυτισμοῦ στό Ἰσλάμ. Τήν ἰδία στιγμή ἡ τιμητική προσκύνησι τῶν ἐγχριστοθέντων Ἁγίων καί Μαρτύρων τῆς Πίστεως πού διέσωσε τήν ἐθνική μας ἰδιοπροσωπεία κάτω ἀπό τόν Ἰσλαμικό ζυγό, χαρακτηρίζεται ὡς «εἰδωλολατρεία» καί ἡ μεταφορά τιμίων λειψάνων εἰς τόν Ἱδρυματικό Ἱ. Ναό τοῦ Ἀντικαρκινικοῦ Νοσοκομείου «Ἅγιος Σάββας» πρός προσκύνησι τῶν ἐπιθυμούντων κατασυκοφαντεῖται καί καθυβρίζεται ὡς δῆθεν «μεσαιωνισμός». Στήν Μητροπολιτική μας Περιφέρεια μοιράζονται προσηλυτιστικά φυλλάδια τοῦ Ἰσλάμ ἀπό ἑλληνόφωνη ἰσλαμική ἱστοσελίδα καί γι’ αὐτό ἀποστείλαμε Ποιμαντορική Ἐγκύκλιο πού θά ἀναγνωσθῆ στούς Ἱ. Ναούς τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιά τήν ἐνημέρωση τῆς δράσεως τῶν νεοαρειανῶν Ἰσλαμιστῶν.

Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η   Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ

Π ρ ὸ ς  τ ὸ ν  Ἱ ε ρ ὸ  Κ λ ῆ ρ ο  κ α ὶ  τ ὸ ν  ε ὐ σ ε β ῆ  λ α ὸ

τ ῆ ς  κ α θ’  ἡ μ ᾶ ς  Ἱ.  Μ η τ ρ ο π ό λ ε ω ς

Πατέρες καὶ ἀδελφοί, τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

                                                                                                                  Χριστὸς Ἀνέστη !

Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ὀρθόδοξη, Καθολική Ἐκκλησία, τιμᾶ τήν ἑόρτιο μνήμη τῶν Ἁγίων ἐνδόξων 318 Θεοφόρων Πατέρων τῆς ἐν Νικαίᾳ Ἁγίας Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου κατά τοῦ δυσεβοῦς καί δυσωνύμου Ἀρείου ὁ ὁποῖος ἀρνεῖτο τήν Θεία φύση τοῦ Σωτῆρος καί Λυτρωτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τόν 7^ο αἰ. τό ἔργο τοῦ αἱρεσιάρχου Ἀρείου ἀνέλαβε νά συνεχίση ὁ Ἄραβας ἔμπορος Μωάμεθ ἤ Μουχάμμαντ καί τόν 19^ο αἰ. ὁ ἱδρυτής τῆς φυλλαδικῆς μετοχικῆς ἑταιρίας «ΣΚΟΠΙΑ τοῦ πύργου τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ» Κάρολος Ρῶσσελ. Ἀντιλαμβάνεται κανείς εὔκολα ὅτι ὁ κοινός ὑποβολεύς τοῦ Ἀρείου, τοῦ Μωάμεθ ἤ Μουχάμμαντ καί τοῦ Κ. Ρῶσσελ εἶναι ὁ παγκάκιστος καί μισόχριστος, μισόθεος καί μισάνθρωπος διάβολος διότι ἐάν ὁ Θεός δέν ἔγινε ἄνθρωπος ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά γίνει Θεός ὅπως τό ἐξέφρασε ὁ ἱερός Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μέ τήν μεγαλειώδη φράση του τό «ἀπρόσληπτον καί ἀθεράπευτον» (Γρηγορίου Θεολόγου, Ἐπιστολή 101,32) 

Εἶναι σὲ ὅλους γνωστό, ὅτι ἡ ἀντίχριστη λεγομένη «Νέα Ἐποχὴ» καὶ ἡ «Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων», μὲ συνδιαμορφωτὴ τὴν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐργάζονται πυρετωδῶς γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν σκοτεινῶν σχεδίων τους, ποὺ μεταξὺ ἄλλων, εἶναι ἡ ἰσλαμοποίηση τῆς Εὐρώπης, καὶ βεβαίως, τῆς Ἑλλάδος. Ὅλοι πλέον ἀντιλαμβάνονται καὶ συνειδητοποιοῦν ὁσημέραι ἐναργέστερα, ὅτι ἡ θρησκεία τοῦ Ἰσλὰμ καὶ ἡ ἰσλαμικὴ βία ἔχει καταστεῖ μία ἀπὸ τὶς σοβαρότερες ἀπειλὲς γιὰ τὴν παγκόσμια εἰρήνη. Τὸ μαρτυροῦν τὰ φρικτὰ ἐγκλήματα τῶν ἰσλαμιστῶν - τζιχαντιστῶν, στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν Βόρεια Ἀφρική, ὅπου ὄχι ἁπλῶς χάνονται μὲ τραγικὸ τρόπο ἀνθρώπινες ζωές, ἀλλὰ βρίσκεται σὲ πλήρη ἐξέλιξη πραγματικὴ γενοκτονία τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν, γιὰ τὰ ὁποία ἀποκλειστικὴ εὐθύνη φέρουν οἱ τζιχαντιστὲς μουσουλμάνοι, ἀλλὰ καὶ οἱ πονηροὶ σχεδιαστὲς τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ποὺ τοὺς προωθοῦν καὶ τοὺς ἐνθαρρύνουν στὸ ἀνόσιο ἔργο τους. Οἱ δὲ διωγμοὶ καὶ οἱ τρόποι θανατώσεως τῶν Χριστιανῶν, ξεπερνοῦν κάθε φαντασία!

Τὸ πρόβλημα τῆς ἐξάπλωσης τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τῆς ἰσλαμικῆς βίας ἔχει ἀγγίξει, ὅπως ἦταν φυσικὸ καὶ ἑπόμενο καὶ τὴν χώρα μας, ἡ ὁποία μεταβλήθηκε τὰ τελευταία χρόνια σὲ πραγματικὴ ἀποικία νομίμων καὶ παρανόμων μεταναστῶν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μουσουλμάνων, μὲ ἕναν καθημερινό τραγικό ἐποικισμό μέ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται στὴν δεινῶς χειμαζόμενη πατρίδα μας λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καί τῆς μελλοντικῆς δημογραφικῆς ἀλλοιώσεως. Σύμφωνα μὲ χάρτη, ποὺ κυκλοφόρησαν οἱ τζιχαντιστές, ἡ Ἑλλάδα εἶναι καὶ αὐτὴ ἐντεταγμένη στὸ «ἰσλαμικὸ κράτος»-Χαλιφάτο, ποὺ ἐπιδιώκουν διὰ τῆς βίας νὰ δημιουργήσουν!

Ἐπειδὴ ὅμως πρὸς τὸ παρὸν ἀποτελοῦν μία πληθυσμιακὴ μειονότητα, προσπαθοῦν νὰ διεισδύσουν στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ νὰ διαδώσουν τὶς κακοδοξίες των, μέσῳ δεκάδων ἱστοσελίδων καὶ «διαφωτιστικῶν» ἐντύπων, τὰ ὁποία μοιράζουν ἀφειδῶς κατὰ χιλιάδες. Στὴν μητροπολιτική μας περιφέρεια ἤδη μοιράζονται καὶ διανέμονται ἔντυπα προσηλυτισμοῦ στὴν ἰσλαμικὴ θρησκεία!

Προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν, μὲ ἀνεπιτυχῆ βέβαια τρόπο, τὴν δῆθεν ἀνωτερότητα τῆς ἰσλαμικῆς θρησκείας, ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅτι αὐτοὶ καὶ μόνον πιστεύουν στὸν ἀληθινὸ Θεό. Ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ σαρκωθείς Θεὸς Λόγος, ἀλλὰ ἕνας ἁπλὸς προφήτης καὶ μάλιστα κατώτερος τοῦ Μωάμεθ. Ὅτι ὁ Χριστός, παρ’ ὅλα αὐτά, θὰ εἶναι ὁ Κριτὴς στὴν Μέλλουσα Κρίση καὶ ὄχι ὁ «τέλειος προφήτης», ὁ «ἱδρυτὴς τῆς ἀληθινῆς θρησκείας τοῦ Ἀλλὰχ» Μωάμεθ, καθὼς καὶ πολλὲς ἄλλες πλάνες. 

Ὡστόσο ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ (6^ος αἰ.) καὶ Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ (7^ος αἰ.), μέχρι τὸν ἅγιο ἔνδοξο ὁσιομάρτυρα Νικόδημο τὸν Ἁγιαννανίτη (18^ος αἰ.) καὶ τὴν ἁγία ἔνδοξο νεομάρτυρα Ἀκυλίνα (18^ος αἰ.), κατατάσσουν τὸ Ἰσλὰμ στὶς αἱρέσεις καὶ ὡς τέτοια τὸ ἀντιμετωπίζουν. Αὐτὸ εἶναι εὔλογο, διότι  οἱ διδαχὲς του, ἀποτελοῦν ἕνα συμπίλημα διαφόρων ἀνθρωποπαθῶν θρησκευτικῶν παραδοχῶν, ὅπως τῆς Εἰδωλολατρείας, τοῦ Ζωροαστρισμοῦ, τοῦ Μανιχαϊσμοῦ, τοῦ Γνωστικισμοῦ, τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τοῦ Νεστοριανισμοῦ, τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Ἀφθαρτοδοκητι-σμοῦ καὶ τῆς Εἰκονομαχίας.

Πλέον συγκεκριμένα, ὁ ὅσιος καὶ θεοφόρος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, στὸ ἔργο του «Περὶαἱρέσεων», θεωρεῖ ὅτι τὸ Ἰσλὰμ εἶναι λαοπλάνος θρησκεία καὶ πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου.Γράφει: «Ἔστι δὲ καὶ ἡ μέχρι τοῦ νῦν κρατοῦσα λαοπλάνος θρησκεία τῶν Ἰσμαηλιτῶν,πρόδρομος οὖσα τοῦ Ἀντιχρίστου». Εἶναι δὲ χαρακτηριστικό, ὅτι ὁ ὅσιος ἀποκαλεῖ εὐθὺς ἐξἀρχῆς τὸν Μωάμεθ ψευδοπροφήτη. Καὶ τοῦτο διότι κατὰ τὴν ἰσλαμικὴ παράδοση, (σούνα),συνεζεύχθη ὡς 7^η σύζυγό του τὴν σύζυγο τοῦ υἱοθετηθέντος υἱοῦ τοῦ Ζαΐντ καὶ ὡς 9^η τὴνἑπταετῆ κορασίδα Ἀϊσά, διαπράττων ἐκτὸς τῶν ἄλλων κακουργιῶν καὶ τὰ ἐγκλήματα τῆςαἱμομιξίας καὶ τῆς παιδεραστίας. Ἀποδεικνύει μὲ ὅσα γράφει ὁ ὅσιος, ὅτι δημιούργησε τὴν αἵρεσήτου ὕστερα ἀπὸ μία ἐπιφανειακὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τὴν ἐπικοινωνία του μὲ ἕναναἱρετικὸ ἀρειανὸ μοναχό, κατόπιν δῆθεν ὁραμάτων σὲ ἡλικία σαράντα ἐτῶν, μὲ τὴν παρότρυνσητῆς πρώτης συζύγου τοῦ Χαντίντζα καὶ τοῦ Ἰουδαίου ἐξαδέλφου τῆς Οὐάρακα καὶ μ’ αὐτὸν τὸντρόπο διέδωσε τὴν ψεύτικη φήμη, ὅτι ὅλ’ αὐτά, ποὺ θέσπισε, εἶναι δῆθεν θεόσταλτα.Καυστικότατο εἶναι τὸ σχόλιο τοῦ ὁσίου, ὅτι ὅλα τὰ θεσπίσματα τοῦ Κορανίου, εἶναι «γέλωτοςἄξια» καὶ καθιερώθηκαν στὸ Ἀραβικὸ Ἔθνος μὲ τὸν «ἱερὸ πόλεμο» καὶ τὸ ψευδὲς ἰδεολόγημα τῆςδῆθεν θεϊκῆς ἀποστολῆς τοῦ Μωάμεθ, ἑπτὰ αἰῶνες μετὰ τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου τοῦἀληθινοῦ Μεσσία, τοῦ ὁποίου τὸ σωτηριῶδες ἔργο ἐπιδιώκει νὰ ἀνατρέψει μὲ τὶς ψευδολογίεςτου. Κατὰ τὸν ὅσιο τὸ Ἰσλὰμ καί τό Κοράνιο ἐπηρεασμένα ἀπὸ τὴν ἀντιχριστιανικὴ ἰουδαϊκὴ καὶτὴν αἱρετικὴ χριστιανικὴ γραμματεία, δὲν δέχονται τὴν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ, τὴν Θεότητα τοῦΧριστοῦ, τὸν σταυρικό Του θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Ἀρνοῦνται τὸ Θεανθρώπινο πρόσωπόΤου καὶ τὸν θεωροῦν σὰν ἕνα προφήτη κατώτερο τοῦ Μωάμεθ, τῆς δῆθεν σφραγίδας τῶνπροφητῶν, κτίσμα τοῦ Θεοῦ καὶ ἁπλό, ψιλὸ ἄνθρωπο.

Βασικὴ διδασκαλία τοῦ Κορανίου ἀποτελεῖ ὁ πόλεμος κατὰ τῶν ἀπίστων, (τζιχάντ),ἐφαρμόζεται δὲ στὶς ἡμέρες μας μὲ τὶς συνεχιζόμενες ἐκκαθαρίσεις χριστιανικῶν καὶ ἄλλωνπληθυσμῶν ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς τζιχαντιστές. Ἔτσι ἀποδεικνύεται, ὅτι τὸ Ἰσλὰμ εἶναι μίαθρησκεία μὴ συμβατὴ μὲ τὸ εὐρωπαϊκὸ κεκτημένο καὶ τὶς ἀρχὲς τῶν Κρατῶν Δικαίου, διότι οἱἔννοιες Δημοκρατία, Ἀνεξιθρησκεία καὶ Ἀνεκτικότητα πρὸς τὴν ἑτερότητα εἶναι ἀσύμβατες μὲ τὸἸσλὰμ καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ Κορανίου πού στοχοποιεῖ θανάσιμα τήν ἄρνησή του.

Ἀλήθεια, ποιὰ ἡ χρησιμότητα τῶν Διαθρησκειακῶν Διαλόγων μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ἰσλὰμ καὶοἱ διακηρύξεις περὶ εἰρηνικῆς συνυπάρξεως, ὅταν οἱ Διάλογοι αὐτοὶ ἀδυνατοῦν νὰ ἀποτρέψουντοὺς ἰσλαμιστὲς - τζιχαντιστὲς ἀπὸ τὰ φρικώδη ἐγκλήματά τους, ὅπως ἀποδεικνύεται μὲ πλῆθοςστοιχείων στὴν παγκόσμια εἰδησεογραφία; Οἱ σημερινοὶ Διαθρησκειακοὶ Διάλογοι ἀποτελοῦν τὴννέα ἐφεύρεση τοῦ Σατανᾶ,ὅπου προβάλλεται τὸ Ἰσλὰμ ὡς ἡ θρησκεία τῆς δῆθεν εἰρήνης ποὺπιστεύει στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ ὅπου ἐξισώνεται ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς ψευδοπροφῆτες καὶ ἡ ἀλήθειατῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸ ψεῦδος τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Οἱ συμμετέχοντες στοὺς Διαλόγους αὐτούς,δὲν ἔχουν δυστυχῶς ὅπως ἀπέδειξαν τὰ πράγματα, τὸ ἀνδρεῖο καὶ ὁμολογιακὸ φρόνημα ποὺχαρακτήριζε τοὺς ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τοὺς ἁγίους Νεομάρτυρες,οἱ ὁποῖοιἤλεγξαν τὴν πλάνη τοῦ Ἰσλὰμ καὶ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστεως. Ὅπωςὀρθότατα ἔχει ἐπισημανθεῖ οἱ ἅγιοι Πατέρες δὲν δίσταζαν νὰ διατυπώσουν τὴν ἀπόλυταἀπορριπτικὴ θέση τους γιὰ τὸ Ἰσλὰμ ἀκόμη καὶ ὅταν ἐξαναγκάζονταν«νὰ προσέλθουν σὲ διάλογομὲ τοὺς Μουσουλμάνους,εἴτε ὡς αἰχμάλωτοί τους, ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, εἴτε ὡςὑπόδουλοι καὶ κατακτημένοι, ὅπως ὁ Πατριάρχης Γεννάδιος ὁ Σχολάριος. Σήμεραπροσερχόμαστε μόνοι, ἐθελουσίως, στοὺς Διαλόγους καὶ χωρὶς νὰ ὑπάρχει ἐξωτερικὴ ἀνάγκη, ἢβία, ἀναγνωρίζουμε τὸν Μωάμεθ ὡς προφήτη καὶ βλέπουμε πολλὰ θετικὰ στοιχεῖα στὴδιδασκαλία του». Ἔτσι μὲ τὴν στάση τους αὐτὴ ὑβρίζουν καὶ προσβάλλουν τοὺς ἁγίουςΝεομάρτυρες καὶ ἀποδεικνύουν, ὅτι ματαίως καὶ ἀνωφελῶς ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὸνΧριστό.   

Ἀλλὰ καὶ ἡ στάση τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας βρίσκεται δυστυχῶς σὲ πλήρη ἐναρμόνιση μὲ τοὺς στόχους τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ἀποδείχθηκαν ἀνακόλουθες καὶ πλήρεις ἀντιφάσεων οἱ ἐνέργειές Της, ἀφ’ ἑνὸς μὲν νὰ ψηφίσει τὸν  λεγόμενο «ἀντιρατσιστικὸ» νόμο, μὲ σκοπὸ νὰ πατάξει φαινόμενα ρατσισμοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δὲ νὰ ἀποφασίσει τὴν ἀνέγερση ἰσλαμικοῦ τεμένους (μὲ κρατικὴ μάλιστα χρηματοδότηση). Καὶ τοῦτο διότι τὸ ἀνίερο συμπίλημα τοῦ Κορανίου, περιέχει ρατσιστικὲς ἀναφορὲς καὶ προτροπὲς σὲ πράξεις βίας κατὰ τῶν ἄλλων θρησκευτικῶν ὁμάδων. Εἶναι ἐπίσης ξεκάθαρες οἱ ρατσιστικὲς ἀντιλήψεις του ἀπέναντι στὸ γυναικεῖο φύλο.

Πατέρες καὶ ἀδελφοί, τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά.

Στὴν πατρίδα μας, τὴν ἡρωοτόκο καὶ ἁγιοτόκο Ἑλλάδα, στὴν ὁποία, κατὰ τὰ 400 χρόνια σκλαβιᾶς ἀπὸ τοὺς ὁμοπίστους τῶν σημερινῶν ἰσλαμιστῶν τούς Ὀθωμανούς Τούρκους, χύθηκαν ποταμοὶ αἵματος ἁγίων ἐνδόξων Νεομαρτύρων καὶ Ἡρώων, ποιός νά τό φανταζόταν ὅτι σχεδόν 200 χρόνια μετά τήν ἐθνική μας παλλιγγενεσία καί μέ νωπή ἀκόμα τήν μνήμη ἀπό τά ἱερά σφάγια τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος θά ἀναγκαζώμεθα νά ἐκδίδουμε ἀντιρρητικές ἐγκυκλίους κατά τοῦ αἱμοσταγοῦς Ἰσλάμ πού ἐπί αἰῶνες μᾶς ἔπνιξε στό αἷμα. Ὡς ἐλάχιστο φόρο τιμῆς στήν μνήμη τῶν Ἁγίων καί ἡρώων τῆς πίστεώς μας δέν πρέπει νά ἀφήσουμε νὰ ἀλλοιωθεῖ ἡ ἰδιοπροσωπεία μας μὲ τὴν μετατροπὴ τῆς Πολιτείας μας σὲ οὐδετερόθρησκη, ὅπως ἐπιδιώκει ἡ Νέα παγκόσμια Τάξη τῶν Σιωνιστῶν καί Ταλμουδιστῶν Σατανολατρῶν. Σᾶς προσκαλῶ λοιπὸν νὰ παραμείνετε ἑδραῖοι καὶ ἀμετακίνητοι στὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση, νὰ φανεῖτε δὲ ἀντάξιοι τῶν ἐνδόξων προγόνων μας καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων μας, ἀγωνιζόμενοι μὲ κάθε εἰρηνικὸ καὶ νόμιμο μέσον γιὰ τὴν παρεμπόδιση καὶ ἀκύρωση τῶν σκοτεινῶν σχεδίων τῆς «Νέας Ἐποχῆς».

                                                                      

                                                                       Μετά πατρικῶν εὐχῶν

                                                                   Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

                                                                      + ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ