Toυ Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού :

….Διότι πράγματι τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αγιοποιηθή τόσα πρόσωπα, όσα δεν αγιοποιήθηκαν αιώνες!                                                                                                          

Δια τούτο διερωτάται κανείς· Τι συμβαίνει; Είναι μεγάλη η αγιότητα σήμερα  και τόσοι πολλοί στην εποχή μας ευηρέστησαν τω Θεώ, ώστε Εκείνος τους εθαυμάστωσε και αποδεδειγμένως δημοσίως τους ενεφάνισε ή εμείς έχομε χάσει τα αγιοπνευματικά κριτήρια αναγνωρίσεως ενός αγίου;                                                                               
Μήπως στην σημερινή απιστία και την αδιαφορία των ανθρώπων, ούτοι ζητούν «σημεία», ως ζητούσαν οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες των χρόνων του Ιησού (Ίδε σχετικά περιστατικά: Ματθαίου ιβ΄ 38 – 45 , ιστ΄ 1 – 4, κζ΄ 42 – 44, Λουκά δ΄ 23 – 30, ια΄ 29, Ιωάννου στ΄ 30 – 41, Α΄ Κορινθίους 22 – 26), και η Εκκλησία, αντιθέτως απ΄ ό,τι έπραξεν ο Κύριος, προσπαθή να ικανοποιήση το αίτημα με την αγιοποίησι νέων προσώπων;                                                                                                                              
Μήπως η Εκκλησία μας επηρεασμένη από την μόδα του συγχρονισμού ή της νέας εποχής, αναζητεί να προβάλη στους χριστιανούς μας νέα άγια πρότυπα, εγκαταλείποντας τα υπάρχοντα σπουδαία και μεγάλα τοιαύτα;                                                                                                                         

Μήπως είναι τούτο κάτι «που πουλάει» κατά την σημερινήν ορολογίαν, και κάποια μέλη της δεν θέλουν να στερηθούν των ωφελημάτων του;                                        
Πάντως ό,τι και αν συμβαίνη, έχω την αίσθησιν ότι ευρισκόμεθα εις λάθος δρόμο.

Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν;

Τρία είναι τα αίτια μορφώσεως ορθοδόξων φρονημάτων: η πίστις, η γνώσις και η βίωσις. Εάν δεν συνέλθουν επί το αυτό τα τρία ταύτα, αδύνατον να αποφύγωμεν τας πλάνας και τας αιρέσεις. Παρατηρήσατε τους Αγιορείτας και τους Μητροπολίτας της Εκκλησίας της Ελλάδος που εις τας προδοτικάς ενεργείας του Πατριάρχου τον μνημονεύουν και κοινωνούν μαζί του. Εις κάποιαν των τριών τούτων προϋποθέσεων χωλαίνουν. Ή εις την πίστιν ή εις την γνώσιν ή εις την βίωσιν. Αδύνατον Ορθόδοξος Χριστιανός έχων πίστιν εις τον Χριστόν, γνωρίζων την διδασκαλίαν της Εκκλησίας και τους βίους των Αγίων Πατέρων και βιών κατά το δυνατόν με ακρίβειαν, να μη εξεγείρεται, από την αναφανδόν υποστηριζομένην καθολικήν αίρεσιν της συμφωνίας του Σαμπεζύ ή της συμφωνίας του Μπαλαμάντ ή του Φαναρίου το : Κωνσταντίνου η πόλις, Πρωτοκλήτου λυχνία τε άγει εορτήν λαμπροφόρον δεχομένη τον Πρόεδρον, Ρωμαίων Εκκλησίας της σεπτής. Ή το : Ναυς, η πάντιμος Ορθοδοξίας αγλαΐζεται νυν δεχομένη, εκ Δυσμών σεπτόν Ποιμένα και Πρόεδρον. Ή το : Έτι δεόμεθα υπέρ του Αγιωτάτου Επισκόπου και Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου. Ή το :  Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου και άλλα συναφή!!! Ας ερωτήσουν εαυτούς οι Αγιορείτες και οι Ποιμένες της Εκκλησίας μας, διατί τον μνημονεύουν και κοινωνούν μαζί του, και δεν ύψωσαν φωνήν διαμαρτυρίας κατά της ψυχολέθρου νοθείας της πίστεως. Πίστιν δεν έχουν, γνώσιν ή βίωσιν; Πως ανέχονται το οικουμενιστικό τούτο κήρυγμα του Οικουμενικού Θρόνου χωρίς συγκλονισμόν, αφού μόνον δι΄ αυτό είναι αρκετόν να χάσωμεν τας ψυχάς μας; Εάν δεχθώμεν τον Πάπα ως Αγιώτατον Επίσκοπον Ρώμης, τότε ανατρέπομεν την δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας, απορρίπτομεν τους βίους και τους αγώνας των αγίων και οικοδομούμεθα κατά τρόπον λατινικόν, δηλαδή αντιπνευματικόν, που μόνον εις τον Χριστόν δεν οδηγεί. Διότι όλοι οι αγώνες των Αγίων Πατέρων υπέρ της διαφυλάξεως αλωβήτου της δογματικής διδασκαλίας, εγένοντο δια την προστασίαν της θεώσεως του ανθρώπου. Χωρίς ορθά δόγματα, θέωσις δεν επιτυγχάνεται......

Φώτης Κόντογλου - Ἡ Ἀληθινὴ Θεολογία

Εἴπαμε πῶς, ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, ὄχι μοναχὰ δὲν διαβάζουμε, ἀλλὰ κἂν δὲν ξέρουμε ἂν ὑπάρχουνε οἱ μυστικοὶ Πατέρες ποὺ φωτίσανε τὴν Ὀρθοδοξία. Γιὰ τοὺς θεολόγους ἡ Ὀρθοδοξία κατάντησε μία κούφια λέξη, ἀφοῦ ἡ μυστικὴ οὐσία τῆς τοὺς εἶναι ἄγνωστη, ὅπως κι᾿ ἡ παράδοσή τους. Οἱ δικοί μας θεολόγοι παίρνουνε τὰ φῶτα ἀπὸ τὴ Δύση, γιατὶ ἐκεῖ ἡ θεολογία ἔχει γίνει ἐπιστήμη, κ᾿ ἡ ματαιοδοξία τους κολακεύεται ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ πράγμα. Ἡ πίστη, γι᾿ αὐτούς, δὲν ἔχει καμμιὰ σημασία. Θὰ μοῦ πῆτε, «θεολογία χωρὶς πίστη, γίνεται;» Μὰ κ᾿ ἐγὼ σᾶς ρωτῶ, μὲ τὴν ἴδια ἀπορία, «γίνεται θεολογία χωρὶς πίστη;»

Ὡστόσο, στὶς Δυτικὲς χῶρες καὶ στὴν Ἀμερική, πολὺς κόσμος ἔχει στραφεῖ πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία, ἀπὸ τὴ δίψα τῆς ἀληθείας. Στὴν Ἑλλάδα, μοναχὰ λιγοστοὶ ἄνθρωποι καὶ κάποιοι παλιοημερολογίτες διαβάζουνε τὰ βιβλία τῶν Πατέρων, ἐκτὸς τοῦ Βασιλείου καὶ τοῦ Χρυσοστόμου, ποὺ τοὺς παίρνουνε οἱ θεολόγοι γιὰ ρήτορας καὶ γιὰ φιλολόγους τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γλώσσας. Τὰ βιβλία τῶν μυστικῶν Πατέρων δὲν ξανατυπώνουνται πιὰ καὶ καταντήσανε σπάνια. Ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία τυπώνει προχειρολογήματα διάφορων νεωτεριστῶν θεολόγων, χωρὶς καμμιὰ οὐσία, ποὺ φανερώνουνε μοναχὰ τὴν ἀπίστευτη γύμνια ἐκείνων ποὺ τὰ γράφουνε. Μοναχὰ τώρα τελευταῖα ἄρχισε νὰ τυπώνει ἡ Ἀποστολικὴ Διακονία τὴν Πατρολογία τοῦ Μigne. 
Μὰ κι᾿ αὐτὴ ἡ ἔκδοση εἶναι γιὰ τοὺς θεολόγους, κι᾿ ὄχι γιὰ τοὺς πιστούς, ἀφοῦ εἶναι τυπωμένη στὴν ἀρχαία γλώσσα. Ἐκτὸς ἀπ᾿ αὐτό, ἡ ἔκδοση τῆς Πατρολογίας δὲν ἔχει καμμιὰ βαθύτερη δικαίωση, μὲ τὸ δυτικὸ χαρακτήρα ποὺ ἔχει ἡ γενικὴ μόρφωση τῶν θεολόγων μας, ποὺ δὲν ἔχουνε καμμιὰ βαθύτερη γνώση τῆς οὐσίας τῆς Ὀρθοδοξίας, οὔτε καὶ τῆς παράδοσής μας. Ἔτσι κι᾿ αὐτὴ ἡ ἔκδοση καταντᾶ ἕνα γεγονὸς χωρὶς βαθύτερη σημασία, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει τὸ κατάλληλο ὀρθόδοξο χῶμα γιὰ νὰ ριζοβολήσει.
Στὸ νὰ στραφοῦνε οἱ Δυτικοὶ κι᾿ οἱ Προτεστάντες στοὺς Πατέρες τῆς Ὀρθοδοξίας, συντελέσανε πολὺ οἱ Λευκορῶσοι θεολόγοι, ποὺ σκορπίσανε στὶς διάφορες χῶρες καὶ φωτίσανε τὶς ψυχὲς μὲ τὰ σοφὰ κηρύγματά τους, μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ζωῆς τους, καὶ μὲ τὴν τυπικὴ εὐσέβειά τους. Ἐνῶ οἱ κληρικοὶ ποὺ στέλνουμε ἐμεῖς στὶς διάφορες παροικίες, εἶναι οἱ πιὸ ἀνίδεοι στὸ τί θὰ πεῖ Ὀρθοδοξία, κι᾿ οἱ ἐκκλησίες μας στὸ ἐξωτερικὸ δὲν ἔχουνε κανέναν θρησκευτικὸ προορισμό, ἀλλὰ ἔχουνε καταντήσει κέντρα κοινωνικῆς συγκεντρώσεως τῶν ὁμογενῶν κάθε Κυριακή.
Ἔτσι, ἡ Ὀρθοδοξία, δηλαδὴ ἡ πρώτη κι᾿ ἀπαραμόρφωτη μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἔγινε πάλι τὸ στήριγμα ὅλων τῶν ἀνθρώπων ποὺ ζητᾶνε λιμάνι σωτηρίας κι᾿ ὁ κανόνας τῆς χριστιανικῆς πίστης.
Στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερικὴ ἔχουνε μεταφρασθεῖ, ἕως τώρα, σὲ διάφορες γλῶσσες ἡ Φιλοκαλία, τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸ αὐτὸ βιβλίο, ποὺ στὴν Ἀθήνα τὸ βρίσκει κανένας μοναχὰ στὶς συλλογὲς τῶν βιβλιοφίλων νὰ κάθεται στὸ ράφι ἄχρηστο, σὰν κανένα ἀρχαιολογικὸ ἀντικείμενο, ὁ Εὐεργετινός, οἱ ἐπιστολὲς τοῦ ἁγίου Βασιλείου καὶ κάποιων ἄλλων Πατέρων, οἱ λόγοι Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, μερικὰ ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ μαθητοῦ του Νικήτα Στηθάτου, καὶ κάποια ἄλλα. Ἐμεῖς, ἀλλοίμονο, τυρβάζομεν περὶ τοῦ πὼς θὰ φανοῦμε ἐπιστημονικοὶ καὶ εὐρωπαϊκότεροι ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους. Μοναχὰ κανένας «θρησκόληπτος», καθυστερημένος κατὰ τοὺς νεωτεριστὰς αὐτοὺς παπαγάλους, διαβάζει τέτοια βιβλία.
Οἱ λόγοι τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου εἶναι μεταφρασμένοι στὰ Γαλλικά, στὰ Γερμανικά, στὰ Ἐγγλέζικα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ Ρωσικά, ποὺ ἔχουνε μεταφρασθεῖ ἀπὸ τὸν καιρὸ ποὺ πρωτοτυπωθήκανε στὰ Ἑλληνικὰ ἀπὸ τ᾿ ἀρχαῖα χειρόγραφα. Στὴν ἁπλὴ ἑλληνικὴ γλώσσα ὑπάρχει μία θαυμάσια μετάφραση καμωμένη μὲ εὐλάβεια «παρὰ τοῦ πανοσιολογιωτάτου Διονυσίου Ζαγοραίου, τοῦ ἐνασκήσαντος ἐν τῇ ἐρημονήσῳ τῇ καλουμένῃ Πιπέρι, ἀπέναντι τοῦ ἁγίου Ὄρους», τυπωμένη στὴ Σύρα στὰ 1886. Ποῦ νὰ καταδεχτοῦμε, ἐμεῖς, νὰ διαβάσουμε τέτοια πράγματα, μεταφρασμένα μάλιστα ἀπὸ ἕναν ἀγράμματο καλόγερο, ποὺ καθότανε κ᾿ ἔγραφε ἀπάνω σὲ κάποιον βράχο, στὸ ρημονήσι Πιπέρι, μαζὶ μὲ τοὺς γλάρους; Ἐμεῖς διαβάζουμε τοὺς σοφοὺς καὶ ἀξιοπρεπεῖς καθηγητάδες ποὺ γράφουνε καθισμένοι στὶς πολυθρόνες, στὰ Παρίσια καὶ στὰ Βερολίνα! Δὲν ἀκοῦμε τί λέγει ὁ Θεὸς μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτη «Ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντά μου τοὺς λόγους;» Ποῦ νὰ ὑποπτευθοῦμε τὸ μυστικὸ πλοῦτο ποὺ κρύβεται μέσα σὲ τέτοιες ἁγίες ψυχές.
Λοιπόν, αὐτὴ ἡ μετάφραση δὲν ξανατυπώθηκε ἀπὸ τότε στὴν Ἑλλάδα, ποὺ τυπώνεται κάθε λογῆς ἀνοησία, πρᾶγμα ποὺ φανερώνει σὲ τί πνευματικὸ σκοτάδι βρισκόμαστε, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί. Ἀπὸ τὴν προκοπὴ ποὺ ἔχουμε, βάλαμε «τὸν λύχνον ὑπὸ τὸν μόδιον», κι᾿ ἀπάνω στὸ λυχνοστάτη βάζουμε τὶς τυπωμένες βαθυστόχαστες ἀνοησίες ποὺ ἀνάφερα, καὶ περιμένουμε νὰ μᾶς φωτίσουνε. Τοὺς βαθύτερους μυσταγωγούς, ποὺ φανήκανε στὸν κόσμο, τοὺς ἔχουμε ἄξιους νὰ τοὺς διαβάζει μοναχὰ κανένας ἀγράμματος παλιοημερολογίτης. Ἡμεῖς, οἱ ἔξυπνοι κι᾿ οἱ συγχρονισμένοι, βάλαμε τὴν ἐξυπνάδα μας καὶ μέσα στὰ μυστήρια τῆς θρησκείας, κι᾿ ἀγαπᾶμε τὰ μεγάλα λόγια καὶ τὰ ἐπιστημονικά, τί λέγει ὁ τάδε ἄθεος γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὴ θρησκεία του, ἢ κανένας καμουφλαρισμένος θεομπαίχτης, ἐπειδὴ αὐτὰ δίνουνε τροφὴ στὸν ἐγωισμό μας. Καὶ βουλώνουμε τ᾿ αὐτιά μας γιὰ νὰ μὴν ἀκούσουμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο ποὺ φωνάζει «Οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;»

Ἀλλά, κοντὰ στοὺς χαλασμένους αὐτοὺς ποὺ λέγω, ὑπάρχουνε καὶ πλῆθος ἄνθρωποι ποὺ νοιώθουνε βαθειὰ τὴν οὐσία τῆς θρησκείας μας, τὴ μεγάλη σημασία τῆς λατρείας καὶ τῆς ἱερῆς παράδοσής μας. Γιὰ ὅσους ἀπ᾿ αὐτοὺς δὲν ἔχουνε πατερικὰ βιβλία, σὰν αὐτὰ ποὺ εἴπαμε παραπάνω, κ᾿ εἶναι σχεδὸν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, γιατὶ ἡ ἀδιαφορία ἐκείνων ποὺ εἶναι βαλμένοι γι᾿ αὐτὴ τὴ δουλειά, στέρησε τὸν κόσμο ἀπὸ τέτοια ἄφθαρτη κι᾿ ἅγια θροφή, θὰ προσπαθήσω μὲ τὶς μικρὲς δυνάμεις μου νὰ τοὺς μεταδώσω ὅ,τι μπορέσω ἀπὸ τοὺς περιφρονημένους αὐτοὺς προγονικούς μας θησαυρούς. Ἀφοῦ οἱ θεολόγοι γινήκανε φιλόσοφοι κ᾿ ἐπιστήμονες, ἂς γίνουμε θεολόγοι ἡμεῖς, δίχως ἄλλο ἐφόδιο, παρὰ μοναχὰ τὴν πίστη μας, κατὰ τὰ βαθυστόχαστα λόγια τοῦ ἁγίου Νείλου, ποὺ λέγει «Εἰ ἀληθῶς προσεύχῃ, θεολόγος εἶ». «Ἂν προσεύχεσαι ἀληθινά, εἶσαι θεολόγος».

Εφημερίς Ορθόδοξος Τύπος :

…Ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης διατυπώνει «απειλάς» και ψεύδεται. Ψεύδεται, όταν απλώς διαλέγεται μετά των Παπικών και των λοιπών αιρετικών. Ψεύδεται, διότι δεν διαλέγεται, αλλά συμπροσεύχεται μετά του «Αγιωτάτου Επισκόπου» της Ρώμης. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει διχάσει το γένος των Ορθοδόξων και το γένος των Ελλήνων με τας ενεργείας του και την αγάπην του προς την αίρεσιν. Οφείλει να σταματήση την αιρετικήν και διαλυτικήν συμπεριφοράν του. Οι φιλοπαπικοί Ιεράρχαι εις την Ελλάδα δεν έχουν καμμίαν εκτίμησιν. Ο πιστός λαός τυπικώς τους αποδέχεται ως κεφαλάς των τοπικών Εκκλησιών. Η πρόσδεσις της Ορθοδοξίας εις το άρμα του Παπισμού έχει προκαλέσει εκρηκτικήν κατάστασιν. Ο ίδιος άνευ ποιμνίου δεν ανησυχεί δια την δημιουργηθείσαν κατάστασιν. Οι φιλοπαπικοί Ιεράρχαι έχουν αρχίσει να λαμβάνουν μέτρα προστασίας και να έχουν πολλά πρόσωπα, ως τα πολυκέφαλα φίδια, δια να δύνανται να προσαρμόζωνται εις τας περιστάσεις. Ποίος είναι ο στόχος του Οικουμενικού Πατριάρχου; Να διαλύση την Ορθοδοξίαν εις την Ελλάδα νοθεύων την Πίστιν μας;

Ο μαρτυρικός θάνατος των 13 Οσιομαρτύρων της Καντάρας και οι πολλαπλοί πνευματικοί και εθνικοί κίνδυνοι.

Το 13ο αιώνα η Κύπρος καταδυναστευόταν από τους τότε κατακτητές της Φράγκους. Ο  Ορθόδοξος κληρος διωκόταν βάναυσα και ο λαός εταλαιπωρείτο αφόρητα, για να εξαναγκαστεί να φραγκέψει, να δεχθεί δηλαδή τον Πάπα. Κύριο στήριγμα του λαού στον αγώνα του να μη χάσει την εθνική του αυτοσυνειδησία και την Ορθόδοξη Πίστη του υπήρξαν κατά κύριο λόγο Άγιοι Μοναχοί, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους 13 Οσιομάρτυρες της Μονής της Παναγίας της Κανταριώτισσας. Για την εμμονή τους στην Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση φυλακίστηκαν από την Λατινική-Παπική εξουσία της Κύπρου στις φυλακές της Λευκωσίας, όπου παρέμειναν για 3 χρόνια, υφιστάμενοι απάνθρωπα και απερίγραπτα μαρτύρια. Τελικά τους καταδίκασαν σε θάνατο, τους αφήρεσαν τα άγια σχήματά τους, τους έδεσαν τα πόδια σε άγρια άλογα, τους λιθοβόλησαν και κατόπιν τους έσυραν πάνω στις κοφτερές πέτρες της κοίτης του ξεροπόταμου Πεδιαίου, κτυπώντας τους ταυτόχρονα χωρίς έλεος με ραβδιά. Τέλος, τα κατακομματιασμένα σώματα των Αγίων τα έρριξαν στις φλόγες μεγάλης φωτιάς, που άναψαν και με αυτόν τον τρόπο ετελειώθησαν. Έτσι παρέδωσαν στα χέρια του Θεου τη μακάρια ψυχή τους και δέχτηκαν απ’ Αυτόν τριπλούς τους στεφάνους: Των Οσίων, των Ομολογητών και των Μαρτύρων. Η ημέρα της τελείωσής τους ήταν η 19 Μαίου του έτους 1231.

 Ο μαρτυρικός θάνατος των 13 αυτών Οσιομαρτύρων σε όλους μας και σε όλους τους αιώνες διασαλπίζει ότι η διαφορά Ορθοδοξίας και Παπισμού δεν είναι καθόλου μικρή, όπως θέλουν πολλοί να την παρουσιάζουν, και να υποδέχονται τον «Άγιο Πατέρα», το θηρίο της Αποκαλύψεως, στα χώματα της αγιοτόκου Ελλάδος μας. Από θεολογικής και σωτηριολογικής απόψεως η διαφορά αυτή είναι τόσο μεγάλη, όση ακριβώς είναι η απόσταση, που χωρίζει τον Παράδεισο από την Κόλαση. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο προτίμησαν οι Άγιοι Μοναχοί το θάνατο, παρά να δεχθούν τον Πάπα της Ρώμης.
 Οι αγωνίες για τους πολλαπλούς πνευματικούς και εθνικούς κινδύνους που απειλούσαν τότε την αιματοβαμμένη Κύπρο, απειλούν και τώρα την πατρίδα μας και τον όπου γης Ορθόδοξο Ελληνισμό. Τσακάλια προβατόσχημα και λύκοι άγριοι του εκσυχρονισμού, μάς έχουν κατακλύσει από παντού,  με το δήθεν αίτημα και την ανάγκη να ακολουθήσουμε την πορεία των άλλων  «προηγμένων λαών». Ποιων προηγμένων λαών; Αυτών, όπου επίσημοι άρχοντές τους παντρεύονται με άνδρες και όχι με γυναίκες, όπως έγινε στην  «πολιτισμένη» Νορβηγία της οποίας ο υπουργός Οικονομικών παντρεύτηκε επίσημα με άνδρα; Ώ, της παραφροσύνης του εκσυχρονισμού! Να ακολουθήσουμε τους ναρκομανείς της Ολλανδίας και την παιδοπορνείαν των Βέλγων και τον εκφυλισμόν της Δανίας; Ποια πρότυπα θα ακολουθήσουμε, για να είμαστε σύγχρονοι; Την ανωμαλία, τον εκφυλισμό, την αθεία, την σατανολατρία και όλα τα άλλα πρότυπα βίου; Μήπως τα Σόδομα και τα Γόμορα της Β. Αμερικής θα έχουμε ως υποδείγματα βίου;

Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού μας, η Ορθοδοξία μας, εδέχετο και δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα από τους αιρετικούς όλων των εποχών. Από τους Αρειανούς, τους Μονοφυσίτας, τους εικονομάχους, τους Φραγκολατίνους, τους Οικουμενιστάς. Το δένδρο της Ορθοδοξίας εποτίσθη με το αίμα των Μαρτύρων και Νεομαρτύρων διατηρώντας έτσι αναλλοιώτους τους καρπούς της αγιοπατερικής Παραδόσεως. Θρηνούμε, συγκρίνοντας το ένδοξο παρελθόν της Εκκλησίας με την εικόνα την οποίαν παρουσιάζουν στην εποχή μας οι αλλοτριωμένοι πνευματικά, σύγχρονοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, από το δυτικό πνεύμα. Είναι απαράδεκτο από την εκκλησιαστική συνείδηση, το συγκρητιστικό, ψευδοεκσυγχρονιστικό, οικουμενιστικό φρόνημα από το οποίο διέπονται οι σύγχρονοι εκκλησιαστικοί ηγέτες, οι οποίοι εξ αιτίας αυτού του αιρετικού φρονήματός των, προσπαθούν να επιβάλουν  «Λειτουργικές αναγεννήσεις»! και άλλων μορφών νεωτερισμούς και καινοτομίες, παράλληλα δε και να επιχειρήσουν την ποθουμένη απ’ αυτούς  «Ένωση των Εκκλησιών», δηλαδή την ολοκληρωτική υποταγή της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθοδοξίας, άνευ όρων στον Αντίχριστο παπισμό.

Ενας μοναχός εξωμολογήθηκε στον Αββά Σισώη:

«΄Επεσα πάτερ. Τι να κάνω;»

«Σήκω», του είπε, με τη χαρακτηριστική του απλότητα ο άγιος Γέροντας.
«Σηκώθηκα Αββά μα πάλι έπεσα στην καταραμένη αμαρτία», ομολόγησε με θλίψη ο αδελφός.
«Και τι σε εμποδίζει να ξανασηκωθείς;»
«Ως πότε Αββά» ρώτησε ο αδελφός.
«΄Εως ότου να σε βρή ο θάνατος ή στην πτώση ή στην έγερση. Δεν είναι γραμμένο όπου ευρώ σε, εκεί και κρινώ σε; Μόνο εύχου στο Θεό να βρεθείς την τελευταία σου στιγμή σηκωμένος με την αγία μετάνοια.» του εξήγησε ο Αββάς Σισώης.

ΠΑΛΑΙΑ, ΜΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΑ του αειμνήστου Στεργίου Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.

Για μικρούς και μεγάλους, για μορφωμένους και απλοϊκούς, για όλους το νέο είναι κάτι το ελκυστικό, το δελεαστικό, σε αντίθεση προς το παλιό, το γνωστό και συνηθισμένο, που καταντά ρουτίνα και απωθεί. Είναι πράγματι, αυτή η ορμή για το νέο η αιτία τόσων επιτευγμάτων του πολιτισμού και της τέχνης, η κινητήρια δύναμη για τόσα προοδευτικά βήματα που σημείωσε η ανθρωπότητα. Την τεράστια αλλαγή που συντελέσθηκε από την εποχή της τρώγλης μέχρι την ανόρθωση του υποβλητικού ουρανοξύστη και από τα χρόνια του αραμπά μέχρι την εφεύρεση και χρήση του αεροπλάνου και των διαστημικών ταξιδιών, την χρωστούμε ασφαλώς στην πρόοδο και την εξέλιξη. Είναι τόση η επιρροή της στον ανθρώπινο βίο, ώστε δικαιολογημένα να διατείνεται ο Αριστοτέλης ότι «πάντα αεί εν κινήσει εισί» και να ορίζει την αλλαγή ως την φυσική ανάπαυση. Υπάρχουν εντούτοις πράγματα που στην αέναη ροή του χρόνου και στον ακατάσχετο καλπασμό της εξελίξεως παραμένουν σταθερά, απαράλλακτα και αναλλοίωτα. Οι πρώτες ύλες π.χ. αξιοποιούνται συνεχώς με νέους τρόπους και μέσα, αλλά δεν αντικαθίστανται ούτε αλλάζουν υπόσταση. Μπορείτε να φαντασθείτε τι θα συνέβαινε, αν π.χ. επιχειρούσαμε ν΄ αντικαταστήσουμε το οξυγόνο του ατμοσφαιρικού αέρα με εκείνο της φιάλης, την φυσική βροχή με την τεχνητή ή το φως του ήλιου με το ηλεκτρικό;                                                                                            

Παρόμοια στην πνευματική πραγματικότητα παραμένει σταθερή και αναλλοίωτη η θεία αποκάλυψη και η Εκκλησία, που κατέχει και παρέχει στον κόσμο αυτή την αποκάλυψη. Αν θεωρείται παραλογισμός το να προσπαθεί κάποιος να αντικαταστήσει ή έστω να βελτιώσει τον ήλιο, είναι εξίσου ουτοπία να ζητά αλλαγή ή βελτίωση της Εκκλησίας. Από την άποψη αυτή καταφαίνεται ξεκάθαρα η απάτη και πλάνη τόσο της απιστίας, που ζητά αντικατάσταση των αληθειών της πίστεως, όσο και της αιρέσεως, που επαγγέλλεται την βελτίωσή τους. Σταθερή και αναλλοίωτη παραμένει στους αιώνες η αλήθεια της πίστεως και η λειτουργική πράξη της Εκκλησίας. 
Κι είναι αυτή η μονιμότητα και σταθερότητά της η εγγύηση της αξιοπιστίας και της αναλλοίωτης αξίας της. Διότι δεν είναι η Εκκλησία κάτι το παλιακό με μουσειακή αξία. Είναι το πρώτο και αρχικό, το νυν και το «απ΄ αρχής», όπως διατυπώνει η θεοκίνητη πέννα του ευαγγελιστού Ιωάννου (Α΄ Ιω. 1: 1).                                          
Είναι, λοιπόν, η πρόοδος έννοια ασυμβίβαστη με την Εκκλησία; Όχι. Είναι γνώρισμα της Εκκλησίας η πρόοδος, αλλά η πρόοδος εκείνη που φέρνει πιο κοντά στην αρχή και στις ρίζες. Όπως η πραγματική ύψωση στο χώρο τον πνευματικό είναι συνάρτηση και συνέπεια της βαθειάς ταπεινώσεως – «ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» - διαβεβαιώνει ο Κύριος, έτσι η πρόοδος είναι καρπός της επιστροφής στις ρίζες. Και, βέβαια, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, παρατηρεί η λαϊκή σοφία, αλλά σίγουρα συνδέεται αναπόσπαστα με την πηγή του. Κάθε παραποίηση, εξασθένηση ή κατάργηση αυτού του δεσμού οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εξασθένηση και αποξήρανση του ποταμιού.                                                                
Πηγή και αρχή της Εκκλησίας, αρχηγός και Κύριός της ο Ιησούς Χριστός παραμένει «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβ. 13: 8). Θεάνθρωπος εξαρχής μέχρι σήμερα και «εις τους αιώνας» ο Ιησούς Χριστός, «μη εκστάς της φύσεως μετέσχε του ημετέρου φυράματος». Θεανθρώπινη εξαρχής, τότε και τώρα και πάντοτε η Εκκλησία του, καλεί στους κόλπους της και προσεγγίζει με την αγάπη της τον κόσμο, αλλά χωρίς στο ελάχιστο να αποστεί, χωρίς να ξεκοπεί και απομακρυνθεί από τη θεία της φύση και αποστολή. Κι είναι τόσο αληθινή και θεοκίνητη, όσο πιο κοντά στον Αρχηγό της παραμένει, όσο πιο χριστοκεντρικά ζη και δρα μέσα στον κόσμο.                                                                       
Ασφαλώς, έχει την θέση της και η κοινωνική προσφορά και η ηθική συμπαράσταση και η ανέγερση ευαγών ιδρυμάτων και η οικονομική υποστήριξη των πτωχών και τόσα άλλα έργα, τα οποία εξάλλου συμπεριλαμβάνει στην ποιμαντική της μέριμνα η Εκκλησία. Αλλά η μεγαλύτερη και αποκλειστική παροχή της στην ανθρωπότητα είναι η εν Χριστώ λύτρωση. Όλα τα άλλα μπορούν να τα προσφέρουν και πολλοί άλλοι φορείς. Η λύτρωση είναι αποκλειστικότητα της Εκκλησίας. Είναι αυτό που μόνο αυτή διαθέτει, αλλά και που μόνο από αυτήν το περιμένουν όλοι. Εκείνοι που ομολογούν την ανάγκη τους και ζητούν την λύτρωση, αλλά και εκείνοι που παρουσιάζονται αδιάφοροι ή και πολέμιοι της Εκκλησίας. Ίσως αυτοί ακόμη περισσότερο.                
Η αναντικατάστατη προσφορά της Εκκλησίας αποδεικνύεται από τα πλήθη των αγίων και των μαρτύρων. Διακηρύσσεται από τις μυριάδες τών ανά τους αιώνες λυτρωμένων. Επιβεβαιώνεται όμως – και μάλιστα όχι λιγότερο αξιόπιστα – και από τις μυριάδες τών τραγικών αλύτρωτων ανθρώπων, που πέρασαν απ΄ αυτόν τον κόσμο. Ναι, και αυτοί οι άπιστοι και οι πολέμιοι της Εκκλησίας προσυπογράφουν από την πλευρά τους την αναντικατάστατη προσφορά της, την οποία αυτοί αρνήθηκαν. Θα απλουστεύσω την πρότασή μου με ένα παράδειγμα. Υποθέτω ότι κάποιος προσφέρει το φάρμακο ανιάτου νοσήματος. Το χρησιμοποιούν δέκα από τους εκατό αρρώστους και θεραπεύονται. Οι άλλοι ενενήντα αρνούνται να το πάρουν και πεθαίνουν. Την αξία του φαρμάκου μαρτυρούν όχι μόνο οι δέκα άρρωστοι που θεραπεύθηκαν, αλλά και οι ενενήντα που πέθαναν, επειδή δεν το πήραν. Αυτή την πάνδημη αναγνώριση έχει η προσφορά της Εκκλησίας στον κόσμο.                                                       
Σήμερα που πολλά επιτύχαμε, πολύ προοδεύσαμε και ανεβήκαμε, αλλά και πολύ πονέσαμε και ταπεινωθήκαμε, διαπιστώνοντας πως δεν είναι αξίες αυτές που εκτιμά το χρηματιστήριο, ούτε είναι ζωή τα εργαστηριακά παρασκευάσματα, είναι καιρός να στρέψουμε την προσοχή μας στην αέναη πηγή της ζωής. Να αναγνωρίσουμε την πρώτη επικαιρότητα στην Εκκλησία. Ο Ιησούς Χριστός, που δι΄ αυτής μάς προσφέρεται, είναι η πρώτη αξία, η Αυτοαξία και Αυτοζωή, η αυθεντική απάντηση στην πιο μεγάλη μας ανάγκη. Είναι πράγματι και σήμερα πολύ επίκαιρη και πολύ αληθινή η ομολογία ενός αμαρτωλού που μετανόησε και πίστεψε στον Χριστό• «Όλοι έχουν την ανάγκη σου… Ο πεινασμένος θαρρεί πως ζητά ψωμί και ζητά εσένα. Ο άρρωστος υποθέτει ότι του λείπει η υγεία κι αυτό που του λείπει είσαι σύ. Όποιος γυρεύει την ωραιότητα σ΄ αυτόν τον κόσμο, γυρεύει άθελά του εσένα, που είσαι η μοναδική ωραιότης. Όποιος ψάχνει για την αλήθεια, ψάχνει χωρίς να το καταλαβαίνει εσένα, που είσαι η μόνη αλήθεια που αξίζει να μάθει κανείς. Κι όποιος απλώνει το χέρι του με αγωνία προς την ειρήνη, τ΄ απλώνει προς εσένα, που είσαι η μόνη ειρήνη στην οποία μπορούν να βρουν ανάπαυση οι καρδιές. Όλοι σε φωνάζουμε, χωρίς να το ξέρουμε».        
Για μας που φωνάζουμε, όχι χωρίς να ξέρουμε, αλλά με την συναίσθηση πως ο Χριστός είναι αυτό που χρειαζόμαστε ως άτομα και ως ανθρωπότητα, τίθεται το ερώτημα: Γνωρίζουμε ότι ο Χριστός είναι η Εκκλησία; Η θετική απάντηση στο ερώτημα αυτό συνεπάγεται την σοβαρή ευθύνη για την συμπεριφορά μας στον κόσμο. Δίνουμε την μαρτυρία του χριστιανού, του εν Χριστώ λυτρωμένου ανθρώπου;