Τη ΙΕ΄ (15η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΠΑΝΣΟΦΙΟΥ.

Πανσόφιος ο Άγιος Μάρτυς ήτο εκ της Αλεξανδρείας κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως, εν έτει σν΄ (250), υιός πατρός ονομαζομένου Νείλου, ο οποίος ήτο τετιμημένος με το αξίωμα του ανθυπάτου. Ούτος δια του πολλού πλούτου του και της δεξιάς αυτού φύσεως, ως επίσης και χάριν της του πατρός του φιλοκαλίας, έφθασεν εις το άκρον της μαθήσεως και παιδείας, τόσον της εξωτερικής των Ελλήνων, όσον και της εσωτερικής των Αγίων Γραφών.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΙΩΑΝΝΟΥ του Καλυβίτου.

Ιωάννης ο Όσιος πατήρ ημών, ο επιλεγόμενος Καλυβίτης, εγεννήθη εν Κωνσταντινουπόλει κατά τας ημέρας του βασιλέως Λέοντος του Μεγάλου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη 457 – 474. Ο πατήρ του ήτο άρχων τις πολύ πλούσιος, Συγκλητικός την αξίαν, ονόματι Ευτρόπιος, η δε τούτου ομόζυγος εκαλείτο Θεοδώρα, ευσεβείς και οι δύο, όχι μόνον κατά κόσμον περίβλεπτοι, αλλά και εις τα ήθη και τους τρόπους επιεικείς και χρηστότατοι. Ούτοι εγέννησαν τρεις παίδας, εξ ων τους μεν δύο ετίμησαν με λαμπρότατα αξιώματα και βιοτικήν ευδαιμονίαν.

Τη ΙΕ΄ (15η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΠΑΥΛΟΥ του Θηβαίου.

Παύλος ο Όσιος πατήρ ημών ο Θηβαίος ήτο κατά τους χρόνους του Δεκίου και Ουαλλεριανού των βασιλέων εν έτει σνε΄ (255), καταγόμενος από την εν Αιγύπτω πόλιν της Θηβαϊδος· βλέπων δε τον μέγαν διωγμόν, όστις εγένετο από τον Δέκιον, εφοβήθη τας βασάνους και εσκέπτετο να φύγη εις τόπον απόκρυφον. Ούτος ότε ήτο ετών δέκα πέντε έμεινεν ορφανός, είχε δε μόνον μίαν αδελφήν ύπανδρον, της οποίας ο ανήρ επήγε και επρόδωσεν αυτόν εις τους τυράννους ως Χριστιανόν, με σκοπόν να κληρονομήση εκείνος το μερίδιον της πατρικής κληρονομίας του Αγίου· τούτου ένεκεν, την ανάγκην αρετήν ποιησάμενος, εμάκρυνε φυγαδεύων, κατά τον Δαβίδ, εις την έρημον και τα βουνά.

Τη ΙΔ΄ (14η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΣΑΒΒΑ του πρώτου Αρχιεπισκόπου Σερβίας και κτίτορος της Ιεράς Μονής Χιλιανταρίου.

Σάββας ο Όσιος πατήρ ημών ήτο από την Σερβίαν, υιός ων του ευσεβεστάτου και Αγίου Συμεών βασιλέως της Σερβίας. Η μήτηρ αυτού εκαλείτο Άννα, αμφότεροι δε κατήγοντο από γένος βασιλικόν, και ήσαν Ορθοδοξότατοι Χριστιανοί και ευλαβέστατοι, οίτινες πρώτον μεν εγέννησαν δύο τέκνα, υιόν και θυγατέρα, μετά δε ταύτα ησθένησεν η βασίλισσα και δεν έκαμνε πλέον τέκνον. Επειδή δε είχον την βασιλείαν και πλούτη πολλά, εδέοντο του Αγίου Θεού μετά δακρύων και νηστειών να τους δώση και άλλο τέκνον, επακούσας δε ο Κύριος της δεήσεως αυτών, τους εχάρισε και τρίτον τέκνον, τον αείμνηστον τούτον Σάββαν.

Τη ΙΔ΄ (14η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΣΤΕΦΑΝΟΥ του κτίσαντος την Μονήν του Χηνολάκκου.

Στέφανος ο Όσιος πατήρ ημών κατήγετο εκ των ανατολικών μερών, και ήτο από γένος ευγενές, ως ο δίκαιος Ιώβ, ηγάπα δε εξ αρχής την ασκητικήν ζωήν, διο και επήγεν εις τα παρά τον Ιορδάνην και εν τη ερήμω κείμενα Μοναστήρια και Ασκητήρια των Οσίων Πατέρων, του τε Αγίου Ευθυμίου και των Αγίων Θεοδοσίου και Σάββα. Αφού λοιπόν έμαθεν εκάστου Μοναστηρίου την πολιτείαν, μετέβη εις την Κωνσταντινούπολιν, κατά τους χρόνους Λέοντος του Ισαύρου του εικονομάχου, εν έτει 716, φιλοξενηθείς εκεί ο Όσιος υπό του τότε Αγιωτάτου Πατριάρχου Γερμανού, πλησίον του οποίου και έμεινεν επί τινα χρόνον.

Τη ΙΔ΄ (14η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ υιού του Οσίου Νείλου.

Θεόδουλος ο Όσιος ήτο υιός του Οσίου πατρός ημών Νείλου, όστις έγινε πρότερον μεν έπαρχος της Κωνσταντινουπόλεως, ύστερον δε αφήσας την δόξαν του κόσμου, επήγεν εις το όρος Σινά και έγινε Μοναχός μετά του υιού του τούτου Θεοδούλου. Ενώ λοιπόν αυτοί εκεί ησύχαζον, αιφνιδίως ώρμησαν κατ’ αυτών βάρβαροι, και ήρχισαν να σφάζωσι τους Αγίους Πατέρας· και ο μεν Πατήρ Νείλος ηδυνήθη να φύγη, ο δε υιός αυτού Θεόδουλος ηχμαλωτίσθη μεθ’ ενός άλλου νέου, και δεθέντες εσύροντο υπό των βαρβάρων.

Τη ΙΔ΄ (14ην) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Τριάκοντα Τριών και άλλων ΑΒΒΑΔΩΝ των εν Ραϊθώ αναιρεθέντων.

Αββάδες οι εν Ραϊθώ. 
Ούτοι οι μακάριοι Πατέρες κατώκουν εις τον τόπον εκείνον, όπου είναι αι δώδεκα πηγαί των υδάτων και τα εβδομήκοντα δένδρα των φοινίκων, τα οποία αναφέρει η Θεία Γραφή εις το βιβλίον της Εξόδου. Τριακόσιοι δε Βλέμμυες εμβάντες εντός ξύλων και σχεδιών μεγάλων, διέβησαν το πέλαγος της Αιθιοπίας, και ελθόντες εις τινα τόπον, εύρον εκεί πλοιάρια, και επ’ αυτών επιβιβασθέντες, επέρασαν εις την χώραν των Φαρανιτών. Βλέποντες δε αυτούς οι Φαρανίται, παρετάχθησαν εις πόλεμον, και νικηθέντες εφονεύθησαν εξ αυτών άνθρωποι τεσσαράκοντα επτά. Οι δε Βλέμμυες λαβόντες τας γυναίκας και τα παιδία των Φαρανιτών, μετέβησαν εις το φρούριον όπου είχον την Εκκλησίαν οι Όσιοι Πατέρες, οι οποίοι κλείσαντες την θύραν, επρόσμενον τον θάνατον. Ελθόντες λοιπόν οι βάρβαροι, και ερευνήσαντες και μη ευρόντες χρήματα, εφόνευσαν όλους τους Οσίους Πατέρας. Είτα λαβόντες τας γυναίκας και τα παιδία και όσους άλλους είχον αιχμαλωτίσει, επήγαν όπως διαβώσι την θάλασσαν· μη ευρόντες δε πλοιάριον (διότι εβύθισαν αυτό οι παρά των Βλεμμύων αγγαρευθέντες και έφυγον), ωργίσθησαν και κατέσφαξαν όλους τους αιχμαλώτους, τους οποίους είχον μεθ’ εαυτών. Ύστερον δε συνεσσφάγησαν και αυτοί.