ΚΥΡΙΛΛΟΣ ο Όσιος Πατήρ ημών κατήγετο από τα μέρη της Θράκης, από χωρίον Φιλέα καλούμενον, της επαρχίας Δέρκων, γεννηθείς από γονείς ευσεβείς· ωνομάσθη δε εις το άγιον Βάπτισμα Κυριακός και παιδιόθεν έμαθε τα ιερά γράμματα, υπερέβαινεν όμως εις την οξύτητα του νοός και εις την φρόνησιν όλους τους συνομήλικάς του, επειδή ήτο εκ Θεού πεφωτισμένος. Αφού λοιπόν προέκοψεν ο μακάριος Κυριακός εις την κατά σώμα και πνεύμα ηλικίαν, έλαβε και την αξίαν του Αναγνώστου από τον Αρχιερέα του τόπου, έκτοτε δε, αφιερωθείς εις τον Ναόν του Θεού, άλλοτε μεν ανεγίνωσκε τα ιερά βιβλία, άλλοτε δε έψαλλε τους ψαλμούς του Δαβίδ· άλλοτε πάλιν προσηύχετο εις τον Θεόν, ποιών και πολλάς γονυκλισίας. Απέφευγε δε τας συναναστροφάς των ατάκτων συνομηλίκων του και δια μεν της σιωπής του διώρθωνε τας πολυλογίας, δια δε της ησυχίας του διώρθωνε την ταραχήν, την οποίαν λαμβάνει η ψυχή από τας συναναστροφάς.
Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2020
Τη Β΄ (2α) του μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΜΥΡΟΠΗΣ
ΜΥΡΟΠΗ η Αγία Μάρτυς εγεννήθη εν τη πόλει της Εφέσου, επειδή δε ο πατήρ αυτής απέθανεν, ανετράφη υπό μόνης της μητρός της. Αφού δε ανεγεννήθη δια του αγίου Βαπτίσματος, έμεινε παρά τον τάφον της Αγίας Ερμιόνης, η οποία ήτο μία από τας τέσσαρας θυγατέρας Φιλίππου του Αποστόλου, τας παρθένους και προφητευούσας, ως γράφουσιν αι Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. κα΄ 8). Εκεί δε μένουσα η Αγία, εδέχετο το μύρον, το οποίον παραδόξως έρρεεν εκ του τάφου της Αγίας Ερμιόνης και το διένεμε πλουσιοπαρόχως εις πάντας τους προσερχομένους· όθεν δια τούτο ωνομάσθη Μυρόπη.
Τη Β΄ (2α) του μηνός Δεκεμβρίου, μνήμη των Αγίων Πατέρων ημών και Ερημιτών ΙΩΑΝΝΟΥ, ΗΡΑΚΛΑΙΜΟΝΟΣ, ΑΝΔΡΕΟΥ και ΘΕΟΦΙΛΟΥ.
ΙΩΑΝΝΗΣ, ΗΡΑΚΛΑΙΜΩΝ, ΑΝΔΡΕΑΣ και ΘΕΟΦΙΛΟΣ οι Άγιοι Πατέρες ημών κατήγοντο από την πόλιν την ονομαζομένην Οξύρρυγχον, ήτις ευρίσκεται εις την Κάτω Αίγυπτον, επί της δυτικής όχθης του ποταμού Νείλου, υιοί υπάρχοντες γονέων Χριστιανών. Καταγινόμενοι δε εις την ανάγνωσιν των θείων Γραφών, κατενύχθησαν και απαρνηθέντες τον κόσμον, επήγον εις την βαθυτέραν έρημον, εις την οποίαν ωδηγήθησαν υπό του Θεού. Ευρόντες δε εις αυτήν ένα Άγιον και υπέργηρον άνθρωπον, έμειναν μετ΄ αυτού επί ένα έτος, αφ΄ ου δε εκείνος εκοιμήθη διέμειναν ούτοι εκεί έτη εξήκοντα, ταλαιπωρούμενοι πάντοτε δια νηστείας και σκληραγωγίας, τρώγοντες μόνον οπωρικά και δις της εβδομάδος πίνοντες δια ποτόν μόνον ύδωρ. Καθ΄ όλας δε τας άλλας ημέρας της εβδομάδος εχωρίζοντο απ΄ αλλήλων και περιεπάτει έκαστος εις διάφορα όρη και σπήλαια, κατά μόνας τω Θεώ προσευχόμενοι· κατά δε το Σάββατον και την Κυριακήν συνηντώντο και προσφέροντες την δέουσαν ευχαριστίαν εις τον Θεόν, μετελάμβανον τα θεία Μυστήρια από Άγιον Άγγελον.
Τη Β΄ (2α) Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Προφήτου ΑΒΒΑΚΟΥΜ
ΑΒΒΑΚΟΥΜ ο θείος Προφήτης κατήγετο από την φυλήν του Πατριάρχου Συμεών, ήτο δε υιός Σαφάτ, προ Χριστού ων έτη χ΄ (600). Ούτος προείδε την αιχμαλωσίαν και άλωσιν, εις την οποίαν έμελλε να υποβληθή η Ιερουσαλήμ και ο Ναός του Θεού, και έκλαυσε πικρώς· ότε δε αφίκετο ο Ναβουχοδονόσωρ εις Ιερουσαλήμ, έφυγεν εις την Οστρακίνην, χώραν μεταξύ Αιγύπτου και Πετραίας Αραβίας και ήτο ξένος και πάροικος εις την γην του Ισμαήλ. Όταν δε επέστρεψαν εις την Βαβυλώνα οι Χαλδαίοι, έχοντες μετ΄ αυτών τους αιχμαλώτους Ισραηλίτας, όσοι ευρέθησαν εις Ιερουσαλήμ και Αίγυπτον, τότε και ο Προφήτης ούτος επανήλθεν εις την ιδικήν του γην. Ο Άγιος ούτος Προφήτης υπηρετών κάποτε τους θεριστάς, έλαβε φαγητόν και είπεν εις τους οικείους του·
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2020
Τη Α΄ (1η) του μηνός Δεκεμβρίου μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΝΑΝΙΟΥ του Πέρσου
ΑΝΑΝΙΑΣ ο Άγιος Μάρτυς ήτο από την Αρβήλ πόλιν της Περσίας, συλληφθείς δε δια την εις Χριστόν πίστιν πολλά και ανυπόφορα βάσανα εδοκίμασεν ο μακάριος. Όταν δε έμελλε να παραδώση την ψυχήν του εις τον Θεόν, είπε τούτους τους λόγους· «Βλέπω κλίμακα, η οποία φθάνει έως εις τον ουρανόν, βλέπω δε και νέους τινάς άνδρας φωτοειδείς, οίτινες με προσκαλούσιν και λέγουσιν· Ελθέ μεθ΄ ημών, ελθέ και θέλομεν σε φέρει εντός πόλεως πλήρους φωτός και αρρήτου αγαλλιάσεως». Και ταύτα ειπών, παρέδωκε το πνεύμα.
Τη Α΄ (1η) του μηνός Δεκεμβρίου, ο Άγιος ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ ο Ελεήμων εν ειρήνη τελειούται.
Φιλάρετος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο κατά τους χρόνους Κωνσταντίνου και Ειρήνης των βασιλέων εν έτει ψπ΄ (780), κατήγετο δε από τα μέρη της Παφλαγονίας, εκ πόλεως ονομαζομένης Άμνεια, ήτις υπήγετο εις την Μητρόπολιν της Γάγγρας. Ήτο δε ο μακάριος όντως φιλάρετος, διότι κατά το όνομα ήτο και εις τας πράξεις ευσεβής και ενάρετος και πολλά πλούσιος ψυχή τε και σώματι. ΕΕίχε και κτήνη πολλά, πρόβατα χιλιάδας δώδεκα, βόας εξακοσίους, ίππους, αγρούς, αμπελώνας και άλλα όμοια, και δούλους και υπηρέτας. Είχε δε και γυναίκα ονόματι Θεοσεβώ ευγενικήν και φοβουμένην τον Κύριον και παιδίον αρσενικόν ονόματι Ιωάννην και θυγατέρας δύο.
Τη Α΄ (1η) του μηνός Δεκεμβρίου μνήμη, του Αγίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ του ΝΕΟΥ
Περί του Οσίου τούτου Αντωνίου του Νέου γράφονται εις τον Ευεργετινόν (έκδ. Ε΄, τόμ. Α΄ σ. 291 και έκδ. ΣΤ΄, τόμ. Α΄ σ. 478), ότι ούτος έχων πρότερον αρχοντικόν αξίωμα, ύστερον έγινε Μοναχός και ζήσας εν ησυχία έτη πολλά, εποίησεν αγώνας υπερφυσικούς. Αναγινώσκων δε ποτε τον περί υπακοής λόγον Ιωάννου της Κλίμακος, εύρεν εις το τέλος τούς λόγους τούτους· «όστις καθ΄ ησυχίαν καθήμενος, επέγνω την εαυτού ασθένειαν και απελθών πέπρακεν εαυτόν υπακοή, ούτος τυφλός ων, ακόπως προς Χριστόν ανέβλεψεν». Όθεν αφήσας την ησυχίαν παρέδωκε τον εαυτόν του εις εν Κοινόβιον, το οποίον ευρίσκετο εις την Κίον, την εν τη επαρχία των Βιθυνών.