Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΖΑΧΑΡΙΑΣ ο μαρτυρήσας εν ταις Παλαιαίς Πάτραις της Πελοποννήσου κατά το αψπβ΄ (1782) έτος, τα σκέλη σχισθείς τελειούται.

Ζαχαρίας ο νέος αθλητής ήτο εκ τινος χωρίου της επαρχίας Άρτης, ένεκεν δε συμβεβηκότος τινός ηρνήθη τον Χριστόν και έγινε Τούρκος. Έπειτα επήγεν εις τας Παλαιάς Πάτρας, επειδή δε ήτο γουνοποιός την τέχνην, ήνοιξεν εργαστήριον εις το οποίον κατεσκεύαζε γουναρικά. Είχε κρυφίως το βιβλίον το οποίον ονομάζεται «Αμαρτωλών Σωτηρία» και αναγινώσκων αυτό συχνάκις ήλθεν εις άκραν μετάνοιαν, κλαίων πικρώς δια το κακόν, όπερ έπραξε. Δι’ ο παρεκάλει θερμώς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν να τον αξιώση να τύχη της σωτηρίας του.

Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, μνήμη του μακαρίου ΠΕΤΡΟΥ του τελώνου.

Πέτρος ο μακάριος υπήρξε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού εν έτει φλ΄ (530), πατρίκιος το αξίωμα και διοικητής της Αφρικής όλης. Επειδή δε ήτο άσπλαγχνος και ανελεήμων καθ’ υπερβολήν, έλαβεν επωνυμίαν και ωνομάζετο παρά πάντων φειδωλός, ήτοι ακριβός. Μίαν δε φοράν πτωχός τις προσήλθε προς αυτόν χάριν δοκιμής και εζήτει φορτικώς ελεημοσύνην, ο δε Πέτρος οργισθείς ήρπασεν ένα άρτον ζεστόν, εξ εκείνων τους οποίους την στιγμήν εκείνην έτυχε να φέρη ο δούλος του από τον κλίβανον και έρριψεν αυτόν ως λίθον κατά του πτωχού, όστις αρπάσας τον άρτον έφυγε.

Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΙΝΝΑ, ΠΙΝΝΑ και ΡΙΜΜΑ.

Ιννάς, Πιννάς, και Ριμμάς οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν εκ χώρας τινός κειμένης κατά το βόρειον μέρος. Κρατηθέντες δε υπό των βαρβάρων ειδωλολατρών παρεστάθησαν εις τον άρχοντα του τόπου, ο οποίος, βλέπων τους Μάρτυρας ομολογούντας τον Χριστόν, κατεδίκασεν αυτούς να τελειώσωσι την ζωήν των με το ψύχος. Δένονται λοιπόν πρώτον οι Άγιοι από ξύλα όρθια, τα οποία ενεπήχθησαν εν μέσω του ποταμού κατά τον χειμώνα, ότε και αυτό το φύσει ευκίνητον και ολισθηρόν ύδωρ δεν διέφερε των ακινήτων και βαρέων σωμάτων, καθότι ήτο και αυτό όλως πεπηγμένον υπό του ψύχους· όθεν με την βάσανον ταύτην παρέδωκαν οι μακάριοι τας ψυχάς των εις χείρας Θεού και έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, των Αγίων Μαρτύρων ΒΑΣΣΟΥ, ΕΥΣΕΒΙΟΥ, ΕΥΤΥΧΙΟΥ και ΒΑΣΙΛΙΔΟΥ.

Βάσσος, Ευσέβιος, Ευτύχιος και Βασιλίδης οι Άγιοι Μάρτυρες υπήρξαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει 298 πλούτον έχοντες πολύν και μετέχοντες της Συγκλήτου (βουλής) του βασιλέως. Προσήλθον δε εις την πίστιν του Χριστού και έλαβον το Άγιον Βάπτισμα, επειδή είδον τον Επίσκοπον Θεόπεμπτον ανδρείως υπομένοντα τας παρά των απίστων βασάνους και θαυματουργούντα με την δύναμιν του Χριστού. Όθεν διαβληθέντες εις τον βασιλέα και παρασταθέντες έμπροσθεν αυτού, πρώτον μεν στερούνται τας ζώνας, τας οποίας έφερον ως σημείον της αξίας των· έπειτα έκαστος διαφοροτρόπως λαμβάνει το τέλος της ζωής του. Και ο μεν Άγιος Βάσσος ριφθείς εντός λάκκου μέχρι μηρών και κοπείς τας χείρας και όλον το σώμα, εξέπνευσεν· ο Άγιος Ευσέβιος κρεμασθείς κατακέφαλα και κοπείς μερικώς δια πελέκεως ετελειώθη· ο Άγιος Ευτύχιος τεντωθείς βιαίως εις τέσσαρας πασσάλους και εις τρία μερισθείς, έλαβε το μακάριον τέλος· ο δε Άγιος Βασιλίδης, σχισθείς την κοιλίαν με μάχαιραν, ετελείωσε την ζωήν. Και ούτως έλαβον και οι τέσσαρες τους στεφάνους του μαρτυρίου.

Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΕΥΘΥΜΙΟΥ του Μεγάλου.

Ευθύμιος ο μέγας εν Ερημίταις και Ασκηταίς πατήρ ημών εγεννήθη περί το έτος τοζ΄ (377) εν Μελιτηνή της Αρμενίας πλησίον του Ευφράτου επί της βασιλείας Γρατιανού. Ο πατήρ του ωνομάζετο Παύλος, η δε μήτηρ του Διονυσία, ήσαν δε αμφότεροι περιφανείς και ενάρετοι· ελυπούντο όμως πολύ και εθλίβοντο επειδή δεν έκαμνον τέκνον, και πολλάκις μετέβαινον εις τον Ναόν του Αγίου Μάρτυρος Πολυεύκτου, όστις ήτο πλησίον των, και εδέοντο του Θεού, δια να τους δώση κληρονομίαν και να παύση η λύπη των. Ούτως ευχόμενοι νύκτα τινά είδον οπτασίαν θείαν, ήτις τους είπε· «Ευθυμείτε, δούλοι Κυρίου, και χαίρετε· ιδού γαρ επήκουσε της δεήσεώς σας ο Κύριος και σας δίδει τέκνον της Ευθυμίας φερώνυμον· επειδή εις την γέννησιν αυτού του παιδός σας θέλει δώσει ο Θεός εις τας Εκκλησίας αυτού ευθυμίαν και αγαλλίασιν».

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιανουαρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΜΑΡΚΟΥ Επισκόπου Εφέσου του Ευγενικού, του της Ορθοδοξίας μονομάχου και υπερμάχου και φύλακος.

Μάρκος ο Ευγενικός, ο πανάριστος και κατ’ αλήθειαν μέγας Διδάσκαλος της Ανατολικής Αγίας Εκκλησίας, γέννημα μεν και θρέμμα ετύγχανε της βασιλίδος των πόλεων, δηλαδή της όντως λαμπράς και μεγάλης Κωνσταντινουπόλεως, γεννηθείς κατά το έτος 1392. Γονείς δε κατά σάρκα είχε, κατά μεν τον βίον περιφανείς και λαμπρούς, ώστε και Ευγενικοί να αποκαλούνται, κατά δε την πίστιν ευσεβεστάτους και ορθοδοξοτάτους. Και ο μεν πατήρ αυτού ωνομάζετο Γεώργιος, Διάκονος ων και Σακελλίων της μεγάλης Εκκλησίας, η δε μήτηρ Μαρία, έχοντες την κατοικίαν των εις τον Γαλατάν. Το βαπτιστικόν του Αγίου όνομα ήτο Μανουήλ. Είχε δε και αδελφόν ονόματι Ιωάννην. Καίτοι δε τότε η αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια και τα πράγματα αυτής ευρίσκοντο εις εσχάτην καχεξίαν και ο φοβερός κίνδυνος της καταστροφής επεκρέματο της κεφαλής των, αμφότεροι οι παίδες έλαβον μεγίστην παιδείαν εκπαιδευθέντες εις άπασαν την έσω και έξω σοφίαν, διότι ήκμαζον τότε άνδρες επί σοφία και συνέσει διακρινόμενοι και τοιούτοι ήσαν Μανουήλ ο Χρυσολωράς, Γεννάδιος ο Σχολάριος, Γεώργιος ο Γεμιστός, Ιωσήφ ο Βρυέννιος, Θεόδωρος ο Γαζής, Ιωάννης ο Αργυρόπουλος και πλείστοι άλλοι.

Τη ΙΘ΄ (19η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΜΕΛΕΤΙΟΥ του Γαλλησιώτου του Ομολογητού, όστις εχρημάτισεν εν έτει 1250.

Μελέτιος ο Όσιος πατήρ ημών κατήγετο από τα μέρη της Μαύρης θαλάσσης από χωρίον Θεοδότου καλούμενον. Οι γονείς του ωνομάζοντο Γεώργιος και Μαρία, οι οποίοι ήσαν θεοσεβείς, ενάρετοι και ελεήμονες πολλά και φιλόξενοι, και όσον εμοίραζον εκείνοι πλουσιοπαρόχως εις τους πτωχούς τον πλούτον αυτών, τόσον ο Θεός τον ηύξανε περισσότερον και κοντά εις τον πλούτον προσέθεσεν εις αυτούς και δόξαν δημοσίαν· διότι ο πατήρ του Αγίου εχρημάτισεν αρχιστράτηγος όχι ολίγου τάγματος βασιλικού· η δε μήτηρ αυτού ήτο πολλά ενάρετος και ευλαβής εις τα θεία και όλη σχεδόν η ζωή της ήτο ευχή και δοξολογία εις τον Θεόν. Όθεν και από τας αρετάς των ετρύγησαν καρπόν καλλιτεκνίας και εγέννησαν τον θαυμαστόν τούτον Μελέτιον, τον οποίον βαπτίσαντες ωνόμασαν Μιχαήλ. Μελέτιος δε ωνομάσθη ύστερον, όταν έγινε Μοναχός, και ομού με το όνομα ήλλαξε και την ζωήν την οποίαν είχεν εις μίαν μελάτην πνευματικήν, δια τούτο έλαβε δικαίως και το όνομα σύμφωνον με την ζωήν την οποίαν ηκολούθει και με τα έργα του.