Τη ΚΓ΄ (23η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου και Ομολογητού ΣΙΣΙΝΙΟΥ.

Σισίνιος ο Ομολογητής και Όσιος ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και ηγεμόνος Αλεξάνδρου εν έτει τ΄ (300) καταγόμενος από την πόλιν της Κυζίκου. Διαβληθείς δε εις τον Αλέξανδρον ως Χριστιανός, εδέθη εις αγρίους ίππους και αναγκάζεται να τρέχη· έπειτα δέρεται ασπλάγχνως και δέρεται εις την ρίνα όξος δριμύ, υπομείνας δε και άλλας βασάνους και θαύματα εκτελέσας, ερρίφθη εν τη φυλακή. Απελευθερωθείς μετά ταύτα υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου παρέστη εις την κατά του Αρείου Αγίαν Πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον, την εν έτει 325 συναθροισθείσαν αποπνίξας τον Άρειον με τα νεύρα των ορθών δογμάτων του, ομοούσιον ανακηρύξας τον Υιόν τω Πατρί. Και ούτω καλώς και θεοφιλώς πολιτευσάμενος, προς Κύριον εξεδήμησεν.

Τη ΚΓ΄ (23η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ Επισκόπου Ικονίου.

Αμφιλόχιος ο ιερός ανήρ και τω Θεώ καθηγιασμένος εγεννήθη από γονείς ευγενείς και επιφανείς εις την χώραν των Καππαδοκών και εμάνθανε τα γράμματα ομού με τον Μέγαν Βασίλειον και τον θείον Γρηγόριον, οίτινες ήσαν συμπατριώται του και έλαμψαν εις την φιλοσοφίαν και την αρετήν, ως και ο ίδιος ο Αμφιλόχιος γράφει σαφέστατα εις τας επιστολάς, όπου έστειλεν δια εκκλησιαστικά τινά ζητήματα προς τον Μέγαν Βασίλειον, όστις του απέστειλε τας λύσεις επί των ερωτήσεων, ας οι ευσεβείς φυλάττουν ως Κανόνα έως την σήμερον. Αφού λοιπόν ο Άγιος ούτος ηύξησε κατά την ηλικίαν, ως γνωστικός και θεοφοβούμενος εμίσησεν όλα τα εγκόσμια, προτιμήσας τον Χριστόν.

Τη ΚΒ΄ (22α) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών Ιεράρχου και θαυματουργού ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ Επισκόπου Βουλγαρίας του εν τη Αχρίδι, του Βουλγαροκήρυκος επονομαζομένου.

Κλήμης ο μέγας πατήρ ημών και της Βουλγαρίας φωστήρ λαμπρότατος και κήρυξ μεγαλοφωνότατος ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως του Βυζαντίου Μιχαήλ του Γ΄, υιού του Θεοφίλου, του εν έτει ωμβ΄ (842) βασιλεύσαντος, κατήγετο δε εκ της εν τη Ευρώπη Μοισίας, την οποίαν τώρα ονομάζουσι Βουλγαρίαν, ως κατοικηθείσαν υπό των Βουλγάρων. Εκ του γένους τούτου των Βουλγάρων κατήγετο ο Όσιος ούτος Κλήμης, ήτο δε εκ κοιλίας μητρός του εκλελεγμένος παρά Θεού, ως ο Σαμουήλ, και από της βρεφικής του ηλικίας ηγάπησε την φιλόθεον και ενάρετον πολιτείαν, την οποίαν και ηκολούθησε.

Τη ΚΒ΄ (22α) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών ΑΒΒΑΣ εν ειρήνη τελειούται.

Αββάς ο Άγιος πατήρ ημών κατήγετο εκ του γένους των Ισμαηλιτών. Παραιτήσας δε γονείς, πατρίδα και πλούτον, ηκολούθησε Μοναχόν τινά· και ενδυθείς το Μοναχικόν Σχήμα, συνέζη μετ’ αυτού επί τινα έτη. Έπειτα πορεύονται και οι δύο προς τον μέγαν Ευσέβιον τον Όσιον αγωνιστήν δια να γίνωσι μαθηταί του· επειδή δε ο συν αυτώ Μοναχός απέθανεν, έμεινεν ο μακάριος ούτος Αββάς εις τον τόπον του μεγάλου Ευσεβίου. Διελθών δε εκεί τριάκοντα οκτώ έτη, πάντοτε προήγεν εαυτόν εις την αρετήν, ως να είχεν αρχίσει τότε την μοναχικήν πολιτείαν· διότι τους μεν πόδας του δεν εσκέπασε ποτέ με υποδήματα, έτρωγε δε τόσον ολίγον φαγητόν, όσον να δίδη ολίγην δύναμιν εις το σώμα του, περιττήν νομίζων ακόμη και αυτήν την πόσιν του ύδατος. Ων δε με βαρύν σίδηρον εζωσμένος, σπανίως μεν εκάθητο, το δε πλείστον της ημέρας και της νυκτός διήρχετο ιστάμενος όρθιος και εν προσευχή ή και επί των γονάτων κείμενος προσέφερε τας δεήσεις του εις τον Κύριον· ηρνείτο δε παντελώς το να πλαγιάζη εις κλίνην, και ουδείς είδεν αυτόν ποτέ πλαγιασμένον. Αλλά και όταν έγινεν Ηγούμενος και Προεστώς των εκεί όντων Μοναχών, προέβαλλεν εαυτόν εις τους αδελφούς πρότυπον και παράδειγμα φιλοσοφίας και αρετής. Ούτω λοιπόν πολιτευσάμενος και πλήρης ημερών γενόμενος ανεπαύθη εν Κυρίω.

Τη ΚΒ΄ (22α) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΜΕΝΙΓΝΟΥ του κναφέως.

Μένιγνος ο Άγιος Μάρτυς ήτο κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου εν έτει σνα΄ (251), καταγόμενος από την Κολωνίαν του Ελλησπόντου, από την πόλιν Πάριον, ήτις ούτως επωνομάσθη, διότι ήτο κτίσμα των Παρίων των κατοίκων της νήσου Πάρου και ευρίσκεται μεταξύ της Κυζίκου και της Λαμψάκου· τέχνην δε είχεν ο Άγιος να λευκαίνη τα υφάσματα. Επειδή δε κατ’ εκείνους τους χρόνους έγινε μέγας διωγμός κατά των Χριστιανών, ο δεσπόζων της Ασίας, άνθρωπος αυτόχρημα λυμεών και θηριώδης, κατέβη εις τους παραλίους τόπους και όσους εύρισκε Χριστιανούς, όλους τους έδερε και τους έκλειεν εις σκοτεινήν φυλακήν ασφαλίζων τους πόδας των εις το τιμωρητικόν ξύλον.

Τη ΚΒ΄ (22α) Νοεμβρίου, ο Άγιος Μάρτυς ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ ο Παλαιστινός ξίφει τελειούται.

Προκόπιος ο Άγιος Ασκητής και Μάρτυς αφιέρωσε την ζωήν του εις ασκητικήν όλως και εναγώνιον φιλοσοφίαν. Όθεν με την άσκησιν ταύτην και τον αγώνα απέκτησε παν είδος αρετής. Ούτος κατήγετο μεν εκ της πόλεως Αιλίας, ήτοι εκ των Ιεροσολύμων, διέτριβε δε εις την Σκυθόπολιν, προσφέρων εις την του Θεού Εκκλησίαν τρεις εν ταυτώ υπηρεσίας, την της αναγνώσεως, την μεθερμήνευσιν της Συριακής γλώσσης και την αποδίωξιν των δαιμόνων. Επειδή δε απεκαλύφθησαν τα ένθεα αυτού κατορθώματα, εφέρθη εις την Καισάρειαν και παρεκινείτο υπό του εκεί άρχοντος να θυσιάση εις τα είδωλα. Τότε ο Μάρτυς περιγελάσας αυτόν, είπεν εκείνο το του Ομήρου· «Ουκ αγαθόν πολυκοιρανίη· εις κοίρανος έτσω, εις Θεός, ο ποιητής και Δημιουργός των όλων». Ταύτα ακούσας ο άρχων ενεπλήσθη οργής και καταδικάζει τον Άγιον εις τον δια ξίφους θάνατον. Ούτω δε ο μακάριος εύρε σύντομον την οδόν την εις τους ουρανούς άγουσαν.

Τη ΚΒ΄ (22α) Νοεμβρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΜΑΡΚΟΥ, ΣΤΕΦΑΝΟΥ και ΜΑΡΚΟΥ.

Μάρκος, Στέφανος και Μάρκος οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και του ηγεμόνος Μάγου εν έτει 290, καταγόμενοι από την πόλιν Αντιόχειαν της Πισιδίας. Συλληφθέντες δε και τον Χριστόν παρρησία ομολογήσαντες, έλαβον πρώτον πολλοτάτας βασάνους· είτα μη πεισθέντες να αρνηθώσι τον Χριστόν, απεκεφαλίσθησαν και ούτως έλαβον οι μακάριοι τους στεφάνους του Μαρτυρίου.