Τη Λ΄ (30η) Νοεμβρίου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΦΡΟΥΜΕΝΤΙΟΥ Αρχιεπισκόπου Ινδίας.

Φρουμέντιος ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήτο εις τας ημέρας του βασιλέως Κωνσταντίνου του Μεγάλου εν έτει τλ΄ (330). Τότε εις φιλόσοφος, καταγόμενος από την Τύρον, μετέβη να περιηγηθή την τελευταίαν Ινδίαν, έχων μεθ’ εαυτού δύο νέους, εξ ων ο εις ήτο ο Άγιος ούτος Φρουμέντιος και ο έτερος άλλος τις νέος, Αιδέσιος καλούμενος. Όταν δε επανήρχοντο από τας Ινδίας, ηγκυροβόλησαν εις ένα λιμένα προς προμήθειαν ύδατος. Εκεί έπεσον εις χείρας κλεπτών και βαρβάρων, οι οποίοι άλλους μεν από τους εν τω πλοίω κατεβύθισαν εις την θάλασσαν, άλλους δε κατέσφαξαν. Μεταξύ των φονευθέντων εις ήτο και ο ρηθείς φιλόσοφος.

Τη Λ΄ (30η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου ΑΝΔΡΕΟΥ του Πρωτοκλήτου.

Ανδρέας ο ένδοξος Απόστολος του Κυρίου κατήγετο από μικράν περίχωρον της Ιερουσαλήμ, ήτις ωνομάζετο Βηθσαϊδά, και η οποία ήτο πατρίς και των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Φιλίππου· είχε δε ο Άγιος Ανδρέας αδελφόν τον κορυφαίον Απόστολον Πέτρον. Βηθσαϊδά δε είναι όνομα Εβραϊκόν και ερμηνεύεται Ελληνιστί τόπος αλιείας· αύτη κατά τους χρόνους εκείνους ήτο άσημος, καθό πόλις μικρά, νυν όμως τυγχάνει επισημοτάτη, διότι εκ ταύτης εξήλθον οι Μαθηταί και Απόστολοι και ιδίως οι αδελφοί Πέτρος ο Κορυφαίος και Ανδρέας ούτος ο Πρωτόκλητος. Όθεν είναι αύτη σήμερον ιστορικωτάτη και ενδοξοτάτη και ταύτην όλος ο κόσμος, βασιλείς και άρχοντες, μικροί και μεγάλοι, τιμώσι και θαυμάζουσι, διότι εις εκείνην την πόλιν ο Κύριος ημών εύρεν αγαθούς και ταπεινούς ανθρώπους, τους οποίους εκάλεσε Μαθητάς του και οι οποίοι αμέσως τον ηκολούθησαν προθύμως.

Τη ΚΘ΄ (29η) Νοεμβρίου, ο Όσιος ΠΙΤΥΡΟΥΝ εν ειρήνη τελειούται.

Πιτυρούν ή Πιτυρίων ο Όσιος Πατήρ ημών υπήρξε μαθητής του Μεγάλου Αντωνίου, εχρημάτισε δε και προεστώς των Ασκητών, οίτινες ησκήτευον εις όρος τι υψηλόν της Θηβαϊδος άνωθεν του ποταμού Νείλου μεγαλώτατον, σκληρόν, πετρώδες και έχον πέριξ αυτού κρημνούς, σπήλαια και οπάς μέσα εις τα οποία διέμενον οι Ασκηταί ούτοι. Ήτο δε ο Αγιώτατος Αββάς Πιτυρούν εις από τους εξαιρέτους μαθητάς του Μεγάλου Αντωνίου και τρίτος εις την τάξιν, όστις εδέχθη το κάθισμα και την τάξιν αυτού. Ούτος ο Άγιος ιάτρευε καθ’ εκάστην με την προσευχήν πάσαν ασθένειαν και εδίωκεν ως άλλος ουδείς τα δαιμόνια.

Τη ΚΘ΄ (29η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΥ.

Φιλούμενος ο Άγιος Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Αυρηλιανού, εν έτει σο΄ (270), καταγόμενος από την Λυκαονίαν, ήτις είναι μέρος της Καππαδοκίας, έργον δε είχε να μετακομίζη τον σίτον εις την χώραν της Γαλατίας, της τουρκιστί λεγομένης Γελάς. Ούτος λοιπόν διαβληθείς εις τον ηγεμόνα της Αγκύρας Φήλικα και παρασταθείς έμπροσθεν αυτού ωμολόγησεν ότι είναι Χριστιανός. Όθεν καρφώνουσι πρώτον τους πόδας του με σίδηρα και δέρουσιν αυτόν· έπειτα κρεμάσαντες αυτόν, τον σπαθίζουσι με σπάθας ξυλίνας και τον βάλλουσιν εντός ανημμένου κλιβάνου. Επειδή δε εφυλάχθη από αυτά αβλαβής με την δύναμιν του Χριστού, εκάρφωσαν την κεφαλήν, τας χείρας και τους πόδας του· έπειτα τον αναγκάζουσι να τρέχη εις διάστημα τριάκοντα σταδίων, ήτοι έως τέσσαρα μίλια, ώστε λιποθυμήσας καθ’ οδόν ο του Χριστού Αθλητής παρέδωκε την αγίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού, παρά του Οποίου έλαβε τον του Μαρτυρίου αμάραντον στέφανον.

Τη ΚΘ΄ (29η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΠΑΡΑΜΟΝΟΥ και των συν αυτώ Τριακοσίων Εβδομήκοντα ΜΑΡΤΥΡΩΝ.

Παράμονος ο Άγιος Μάρτυς και οι συν αυτώ ασκήσαντες Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου και Ακυλίνου άρχοντος της Ανατολής εν έτει σν΄ (250), η δε αιτία του Μαρτυρίου αυτών υπήρξε τοιαύτη. Εις ένα τόπον, Ιερόν ονομαζόμενον, της Βαλσατίας, ήτοι της νυν λεγομένης Μπάστρας ή Βασόρας της ευρισκομένης παρά το στόμιον του Τίγρητος ποταμού, αναβρύουσι θερμά νερά πλούσια, τα οποία ιατρεύουσιν ασθενείας. Εις τα θερμά λοιπόν ταύτα επήγεν ο άρχων Ακυλίνος, ίνα ιατρευθή από ασθένειαν σωματικήν, η οποία τον ηνώχλει.

Τη ΚΗ΄ (28η) Νοεμβρίου, οι Άγιοι Μάρτυρες ΤΙΜΟΘΕΟΣ και ΘΕΟΔΩΡΟΣ οι Επίσκοποι, ΠΕΤΡΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ, ΣΕΡΓΙΟΣ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ και ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ οι Ιερείς, ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ και ΘΩΜΑΣ οι Διάκονοι, ΙΕΡΟΘΕΟΣ, ΔΑΝΙΗΛ, ΧΑΡΙΤΩΝ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ, ΚΟΜΑΣΙΟΣ, ΕΥΣΕΒΙΟΣ οι Μοναχοί και ΕΤΙΜΑΣΙΟΣ,ξίφει πάντες τελειούνται.

Τιμόθεος ο Άγιος Ιερομάρτυς και οι λοιποί Άγιοι Μάρτυρες έλαβον τον στέφανον του Μαρτυρίου, όταν κατά παραχώρησιν Θεού εβασίλευσεν ο ασεβέστατος Ιουλιανός ο Παραβάτης εν έτει τξα΄ (361). Ούτος ο δυσσεβής μεγάλην μανίαν και οργήν έδειξε κατά των Χριστιανών, διότι πάσαν βουλήν και πάντα τρόπον ο αλιτήριος μετεχειρίζετο ίνα αφανίση από τον κόσμον τους περισσοτέρους Χριστιανούς, τους οποίους Γαλιλαίους ωνόμαζεν ο μιαρός καταφρονητικώς, ίσως δε και διότι εφοβείτο να προφέρη δια στόματος το του Χριστού θείον και υπερένδοξον όνομα, περί του οποίου έμαθεν υπό των διδασκάλων του Μάγων ποίαν μεγάλην δύναμιν έχει και από πόσα διαβολικά έργα αυτούς ημπόδισεν.

Τη ΚΗ΄ (28η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΕΙΡΗΝΑΡΧΟΥ και των συν αυτώ επτά αγίων ΓΥΝΑΙΚΩΝ.

Ειρήναρχος ο Άγιος Μάρτυς κατήγετο από την πόλιν της Σεβαστείας. Νέος δε ων την ηλικίαν έγινε δήμιος, ήτοι τιμωρός των υπό του βασιλέως καταδικαζομένων, και ακολούθως υπηρέτει και εις τας βασάνους, τας οποίας οι διώκται και τύραννοι επροξένουν εις τους Αγίους του Χριστού Μάρτυρας. Επειδή δε ποτε συνέβη να βασανίζωνται δια την ευσέβειαν επτά γυναίκες Χριστιαναί από τον άρχοντα της Σεβαστείας Μάξιμον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει 298, ο Ειρήναρχος ούτος, βλέπων ότι αυταί, μολονότι ήσαν γυναίκες ασθενείς, εκαρτέρουν όμως ανδρειωμένα δια τον Χριστόν και κατήσχυνον τον τύραννον, εφωτίσθη κατά την ψυχήν υπό της θείας Χάριτος. Όθεν παρρησία ωμολόγησε τον Χριστόν και κηρύξας τον εαυτόν του Χριστιανόν, πρώτον μεν ερρίφθη εις την εκεί υπάρχουσαν λίμνην κατά προσταγήν του άρχοντος, είτα δε εξελθών της λίμνης ζων ρίπτεται εντός ανημμένης καμίνου και φυλαχθείς παραδόξως και εξ αυτής αβλαβής, ξίφει την κεφαλήν αποτέμνεται μετά του Πρεσβυτέρου Ακακίου, όστις τον εβάπτισε, και ούτως έλαβον και οι δύο τους στεφάνους του Μαρτυρίου.