Τη ΚΓ΄ (23η) Ιανουαρίου, ο Όσιος πατήρ ημών ΜΑΫΣΙΜΑΣ ο Σύρος, εν ειρήνη τελειούται.

Μαϋσιμάς ο Όσιος εχρημάτισεν εις την Κύρον, την εν Αντιοχεία ευρισκομένην. Ούτος Συριακήν γλώσσαν λαλών, αγροίκως μεν και χωρικώς ανετράφη κατά την ζωήν, διέλαμψεν όμως εις τας αρετάς. Είχεν εν μόνον ένδυμα και όταν αυτό επαλαιούτο δεν το απέρριπτεν, αλλ’ επάνω εις τα σχισμένα μέρη του παλαιού συνέρραπτεν άλλα εμβαλώματα και δι’ αυτών εσκέπαζε την γύμνωσιν του σώματός του. Τόσον δε πολλά επεμελείτο και εφιλοξένει ο αοίδιμος τους ξένους και πτωχούς, ώστε ήνοιγεν εις όλους την θύραν του κελλίου του.

Τη ΚΓ΄ (23η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΕΥΣΕΒΙΟΥ.

Ευσέβιος ο Όσιος πατήρ ημών ήτο κεκλεισμένος εντός κελλίου λίαν μικρού και σκοτεινού, επειδή δεν είχε κανέν παράθυρον, και εκεί μετεχειρίζετο πάσαν σκληραγωγίαν και άσκησιν. Ύστερον δε, κατά πολλά παρακινηθείς υπό ενός αδελφού, Αμμιανού ονόματι, επήγεν εις Μοναστήριον, δια να δεχθή την προστασίαν και Ηγουμενίαν των αδελφών. Όθεν επολιτεύετο με πραότητα και ταπεινοφροσύνην και με πάσαν κακοπάθειαν του σώματος, διότι ανά τρεις ή τέσσαρας ημέρας έτρωγεν ο αοίδιμος· είχε δε ζώνην σιδηράν ες την μέσην του, και άλυσιν βαρυτάτην εις τον λαιμόν του. Βλέπων δε τις τον Όσιον κύπτοντα προς τα κάτω λόγω του βάρους της αλύσεως, τον κατηγόρησεν.

Τη ΚΓ΄ (23η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ Επισκόπου Αγκύρας και του Αγίου Μάρτυρος ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ.

Κλήμης ο μακάριος και θεσπέσιος Ιερομάρτυς ήτο από την Άγκυραν της Γαλατίας (της εν Μικρά Ασία) ζήσας κατά τους χρόνους πολλών μισοχρίστων αυτοκρατόρων από του Ουαλεριανού του εν έτει σνγ΄ (253) βασιλεύσαντος μέχρι των Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, οπότε επί της βασιλείας αυτών, εν έτει 296, ηξιώθη των στεφάνων του μαρτυρίου. Κατά δε την επωνυμίαν είχε και την πράξιν αρμόζουσαν, ων εστολισμένος ως κλήμα καρποφόρον με τας σταφυλάς του Παναγίου Πνεύματος, τας οποίας ετρύγησεν η πατρίς του μετά την τελείωσιν του μαρτυρίου του. Το γένος του ήτο επίσημον και ευγενικώτατον.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΙΩΣΗΦ του ηγιασμένου του επονομαζομένου Σαμάκου.

Ιωσήφ ο Όσιος πατήρ ημών ήτο γέννημα και θρέμμα της περιφήμου νήσου Κρήτης, από ένα χωρίον «Κεράμων» καλούμενον, ευσεβών γονέων υιός· ελθών δε εις ηλικίαν δεκτικήν μαθήσεως, εδόθη από τους γονείς εις ένα διδάσκαλον θεοσεβέστατον και σεβάσμιον πνευματικόν πατέρα, όστις κατώκει εις ένα Μονύδριον του Αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, επονομαζόμενον παρά τοις πολλοίς του Δερματάνου, κείμενον εις τα παραθαλάσσια μέρη, εις την χώραν του Χάνδακος, από τον οποίον διδασκόμενος όχι μόνον τα γράμματα, αλλά και τα καλά και θεάρεστα ήθη, έμαθεν εις ολίγον καιρόν όσα ήσαν αρκετά δια την σωτηρίαν του, και ούτως αναγινώσκων καθ’ εκάστην τα βιβλία της Εκκλησίας μας εγνώρισε την πλάνην και την ματαιότητα του κόσμου, και μισήσας όλα τα προσωρινά και φθειρόμενα πράγματα του βίου τούτου, επόθει τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά του ουρανού.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, ο Άγιος Ιερομάρτυς ΜΑΝΟΥΗΛ ξίφει τελειούται.

Ο Άγιος Ιερομάρτυς ΛΕΩΝ ξίφει την γαστέρα διαρραγείς τελειούται. Οι Άγιοι Μάρτυρες ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΠΕΤΡΟΣ, ΓΑΒΡΙΗΛ, ΣΙΩΝΙΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ και ΛΕΩΝ ξίφει τελειούνται. Ο Άγιος Ιερομάρτυς ΠΑΡΟΔΟΣ λίθοις βληθείς τελειούται. Οι συν τοις ανωτέρω Μάρτυσιν αναιρεθέντες ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΙ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ ΕΠΤΑ τελειούνται.                                                

Μανουήλ ο ένδοξος Ιερομάρτυς και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες κατήγοντο μεν από διαφόρους επαρχίας και τόπους, κατώκουν δε εις την Αδριανούπολιν, της οποίας Αρχιερεύς ήτο ο Μανουήλ. Οι δε αχάριστοι και αγνώμονες Βούλγαροι ήλθον τότε όπως πολεμήσωσι τους Ρωμαίους· όθεν αιχμαλωτίσαντες τους εν Θράκη και Μακεδονία Χριστιανούς, ηθέλησαν να πολεμήσωσι και την βασιλεύουσαν των πόλεων Κωνσταντινούπολιν, ήλθον δε μέχρις Αδριανουπόλεως, και προσμείναντες τρεις ημέρας ήλωσαν αυτήν.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ του Πέρσου.

Αναστάσιος ο ένδοξος Μάρτυς του Χριστού ήτο Πέρσης το γένος, ακμάσας κατά τους χρόνους βασιλέως μεν της Περσίας του Χοσρόου, αυτοκράτορος δε του Βυζαντίου του Ηρακλείου, του εν έτει χι΄ (610) βασιλεύσαντος. Το πρώτον όνομα του Αγίου ήτο Μαργουνδάτ, ο δε πατήρ του ωνομάζετο Βάβ, σοφός και άριστος εις την μαγικήν τέχνην, έχων πολλούς μαθητάς ομού με τους οποίους εμάνθανε την τέχνην και ο υιός αυτού Αναστάσιος, όστις έγινεν εις την μαγείαν ως ο πατήρ του τέλειος.

Τη ΚΒ΄ (22α) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Αποστόλου ΤΙΜΟΘΕΟΥ.

Τιμόθεος ο ένδοξος του Χριστού Απόστολος ήτο από την πόλιν Λύστραν την εν Λυκαονίαν ή Ισαυρία ευρισκομένην και υποκειμένην εις την διοίκησιν του Ικονίου, υιός πατρός μεν Έλληνος, μητρός δε Ιουδαίας, Ευνίκης καλουμένης. Μαθητεύσας δε παρά τω Αποστόλω Παύλω, έγινεν ομού με αυτόν συνεργός και κήρυξ του Αγίου Ευαγγελίου· είτα και με τον Θεολόγον Ιωάννην, τον ηγαπημένον μαθητήν του Κυρίου, συναντάται και λαμβάνει από αυτόν πλουσίαν την χάριν του Πνεύματος. Όταν δε ο Θεολόγος Ιωάννης εξωρίσθη εις την Πάτμον από τον Δομετιανόν, τότε ο μακάριος Τιμόθεος κατέστη Επίσκοπος Εφέσου, χειροτονηθείς υπό του Αποστόλου Παύλου.