Τη Ι΄ (10η) Ιουνίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ και ΑΝΤΩΝΙΝΗΣ.

Αλέξανδρος και Αντωνίνη οι άγιοι Μάρτυρες ήσαν από χωρίον ονομαζόμενον Κροδάμων ή Καρδάμου, και η μεν Αγία Αντωνίνα διήγε την ζωήν της σεμνώς και οσίως· συλληφθείσα δε από τον ηγεμόνα Φήστον και μη πεισθείσα να αρνηθή τον Χριστόν και να λατρεύση τους δαίμονας, εβλήθη εις πορνοστάσιον ένθα διέμεινε τρεις ημέρας νηστική. Φως τότε ουράνιον εφάνη εις αυτήν κατά την νύκτα, και βροντή έγινε μεγάλη· όθεν ευθύς ήνοιξαν αι θύραι του πορνοστασίου και ήλθεν εις αυτήν φωνή από τον ουρανόν, η οποία την παρεκίνει να σηκωθή και να φάγη άρτον. Όθεν η Αγία ζητήσασα άρτον έφαγε, και παρευθύς εβγήκεν από εκεί, και πάλιν παρεστάθη εις τον ηγεμόνα· μη πεισθείσα δε να θυσιάση εις τα είδωλα, ερρίφθη κατά γης και εδάρη με ξυλίνας σπάθας, και πάλιν εφέρθη εις το πορνοστάσιον.

Τη Θ΄ (9η) Ιουνίου, μνήμη των Αγίων Πέντε Κανονικών Παρθένων, των υπό του Πρεσβυτέρου αυτών αποτμηθεισών, Θέκλας, Μαριάμνης, Μάρθας, Μαρίας και Ενναθά.

Κατά τους χρόνους Σαβωρίου βασιλέως Περσών εν έτει τλ΄ (330) υπήρχεν ιερεύς τις, Παύλος ονομαζόμενος, εις κώμην καλουμένη Αζά, ο οποίος πλούσιος ων είχε παρ’ εαυτώ και πέντε Κανονικάς, ήτοι παρθένους Μοναχάς, αι οποίαι ήσαν εστολισμέναι τη των αρετών λαμπρότητι. Ούτος λοιπόν ιερούργει και συνέψαλλε μετ’ αυτών, όσα δε χρήματα τω έδιδον αι Κανονικαί, αυτός τα απεθησαύριζεν. Ο δε μισόκαλος διάβολος, μη υποφέρων να βλέπη την κατά Θεόν προκοπήν των Κανονικών, η οποία καθ’ εκάστην ημέραν και ώραν ηύξανε και επεξετείνετο, τι ετεχνάσθη ο παμπόνηρος; Έκαμε να αναγγελθή εις τον αρχιμάγον του βασιλέως δια τινος Πέρσου, Νιρσή ονομαζομένου, ότι είναι ιερεύς τις χριστιανός πλούσιος, και εάν θέλης, ω αυθέντα, να κερδίσης τον πλούτον του, παράστησον αυτόν έμπροσθέν σου μετά των παρ’ αυτώ παρθένων και επειδή εκείναι δεν θα αρνηθώσι την πίστιν αυτών, συ θέλεις κερδίσει όλον τον πλούτον των.

Τη Θ΄ (9η) Ιουνίου, μνήμη του εν Άγίοις πατρός ημών ΚΥΡΙΛΛΟΥ Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας.

Κύριλλος ο Άγιος και Μέγας της Εκκλησίας διδάσκαλος ήτο κατά την πατρίδα Αλεξανδρεύς, από γονείς ευσεβείς και ευγενείς, ανεψιός εξ αδελφής Θεοφίλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας· ανατραφείς δε ελευθερίως, έγινε δοκιμώτατος εις την φιλοσοφίαν και την αρετήν· ήτο πλήρως ησκημένος εις τα Ελληνικά και Ρωμαϊκά βιβλία και πεπαιδευμένος τόσον εις όλην την έξω σοφίαν, όσον και εις την έσω πνευματικήν· εσχόλαζε πάντοτε εις την ανάγνωσιν και μελέτην των θείων Γραφών. Όθεν και ο θείος του Θεόφιλος, βλέπων εις αυτόν τόσον μεγάλην σοφίαν και αρετήν, συνηρίθμησε τούτον εις τον Κλήρον της Εκκλησίας, χειροτονήσας Αρχιδιάκονον. Και λοιπόν ήτο τότε ο Άγιος πεφυτευμένος εις τον λειμώνα της Εκκλησίας του Χριστού, ως ευωδέστατον και ωραιότατον κρίνον, το οποίον ήνθει μεν με την καθαρότητα και τας λοιπάς αρετάς, ευωδίαζε δε όλον το πλήρωμα των πιστών με την οσμήν της θείας σοφίας του.

Τη Η΄ (8η) Ιουνίου, ο άγιος Νεομάρτυς Θεοφάνης ο μαρτυρήσας εν Κωνσταντινουπόλει κατά το έτος αφνθ΄ (1559) ογκίνοις τελειούται.

Θεοφάνης ο άγιος Νεομάρτυς νέος ων πολύ και ωραίος εις την όψιν, ηπατήθη υπό των Αγαρηνών και δια την νηπιοφροσύνην του ηρνήθη, φεύ! τον Χριστόν και ετούρκευσε. Δεν παρήλθεν όμως πολύς καιρός και συναισθανθείς το κακόν το οποίον έπαθεν, ανεχώρησε και μετέβη εις άλλον τόπον, όπου εξωμολογήθη την ανομίαν του και μετανοήσας, ως έπρεπε, εγένετο Μοναχός, κλαίων πικρώς και αγωνιζόμενος εν νηστείαις, αγρυπνίαις, χαμαικοιτίαις, γονυκλισίαις και άλλαις σκληραγωγίαις να εξιλεώση τον Θεόν. Αλλ’ επειδή η συνείδησίς του ήλεγχε πάντοτε αυτόν διότι ηρνήθη τον Χριστόν, απεφάσισε να παρουσιασθή εις το κριτήριον και να ομολογήση τον Χριστόν, ίνα δια του αίματός του εξαλείψη την αμαρτίαν του. Μεταβάς όθεν εις Κωνσταντινούπολιν ίστατο εις τον τόπον όπου συνήθιζε πρότερον.

Τη Η΄ (8η) Ιουνίου, μνήμη της αγίας Μάρτυρος Καλλιόπης.

Καλλιόπη η αγία Μάρτυς έζησε κατά τους χρόνους Δεκίου του βασιλέως, εν έτει αν΄ (250), διέλαμπε δε κατά το ψυχικόν κάλλος και την σωματικήν ωραιότητα. Όθεν, συλληφθείσα υπό των ειδωλολατρών και εξαναγκασθείσα, εφάνη ότι ηρνήθη την πίστιν του Χριστού. Αλλ’ επειδή μετά θέρμης διετήρει ταύτην, έδειραν την Αγίαν ανηλεώς και απέκοψαν τους μαστούς της, αλλ’ Άγγελος Κυρίου παρουσιασθείς ιάτρευσεν αυτούς. Έπειτα έσυραν αυτήν επί θρυμμάτων κεράμων και κατέκαιον δια πυρός. Κατόπιν εκόκκιζον τας κεκαυμένας σάρκας αυτής δι’ άλατος και έτριβον ταύτας δια πανίων τριχίνων. Τελευταίον απεκεφάλισαν την αγίαν Μάρτυρα και ούτως η μακαρία ανήλθε νικηφόρος εις τα ουράνια.

Τη Η΄ (8η) Ιουνίου, μνήμη των αγίων Μαρτύρων Νικάνδρου και Μαρκιανού.

Νίκανδρος και Μαρκιανός, οι άγιοι Μάρτυρες, επειδή ωμολόγουν την εις Χριστόν πίστιν, εξητάσθησαν υπό του ηγεμόνος Μαξίμου και ριφθέντες εν φυλακή εξήχθησαν εκείθεν μετά είκοσιν ημέρας. Κατόπιν αναγκασθέντες να αρνηθώσι τον Χριστόν και μη πεισθέντες, εξεσχίσθησαν δια σιδηρών ονύχων και εκρεμάσθησαν επί ορθού ξύλου, κατακεντώμενοι δια σιδήρων και καιόμενοι δια πυρός. Μετά δε ταύτα καταβιβασθέντες, ηπλώθησαν επί πεπυρωμένων ανθράκων και εκεί εδάρησαν δια ράβδων.

Τη Η΄ (8η) Ιουνίου, η ανακομιδή του λειψάνου του αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου.

Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, ο άγιος Μεγαλομάρτυς, ήκμασε κατά τους χρόνους Λικινίου του βασιλέως, εν έτει τκ΄ (320). Κατήγετο από τα Ευχάϊτα, τα εν τη Γαλατία, κατώκει δε εις την Ηράκλειαν την εν τω Ευξείνω Πόντω. Ήτο δε ωραίος κατά τον σωματικόν χαρακτήρα, αλλ’ ωραιότερος κατά την ψυχήν και εστολισμένος με λόγον, γνώσιν και σοφίαν, διό τινες ωνόμαζον αυτόν βρυορρήτορα. Αφ’ ου δε εδοκίμασε παν είδος βασάνου και τιμωρίας, ετελείωσε το μαρτύριον και η μεν αγία αυτού ψυχή απήλθε νικηφόρος εις τα ουράνια, το δε άγιον αυτού λείψανον έμεινεν εις την γην και αναβλύζει ρείθρα ιαμάτων εις τους μετά πίστεως προς αυτό προστρέχοντας. Τούτου του αγίου λειψάνου την μετακομιδήν εορτάζομεν σήμερον, διότι μετεκομίσθη εκ της Ηρακλείας εις τα Ευχάϊτα και απετέθη εν τω πατρικώ οίκω καθώς ο ίδιος ο Μάρτυς παρήγγειλε περί τούτου εις τον ταχυγράφον αυτού Αύγαρον.