Τη Γ΄ (3η) Απριλίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΠΑΥΛΟΣ, ο Ρώσος, ο απελεύθερος, ο εν Κωνσταντινουπόλει μαρτυρήσας ρν έτει αχπγ΄ (1683), ξίφει τελειούται.

Παύλος ο μακάριος ούτος Νεομάρτυς του Χριστού ήτο Ρώσος κατά την εθνικότητα, ηχμαλωτίσθη δε παιδίον μικρόν από τους Τατάρους, οίτινες τον ήρπασαν εκ της πατρίδος του. Παρά τούτων ηγοράσθη υπό τινος Χριστιανού, όστις αφού τον εκράτησε χρόνους ικανούς, έπειτα τον ηλευθέρωσε, τότε ο Άγιος έλαβε γυναίκα εκ Ρωσίας και ταύτην, αιχμάλωτον πρώην και αυτήν, μετά της οποίας συνέζη ευσεβώς.

Τη Γ΄ (3η) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΩΣΗΦ του Υμνογράφου.

Ιωσήφ, ο Όσιος Πατήρ ημών, ο Ποιητής και Υμνογράφος καλούμενος, ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοφίλου του εικονομάχου (829 – 842) και των διαδόχων αυτού Μιχαήλ Γ΄ (842 – 867) και Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνος (867 – 886), κατήγετο δε εκ της Σικελίας, εις την οποίαν και εγεννήθη περί το έτος ωιστ΄ (816) εκ γονέων, πατρός μεν Πλωτίνου, μητρός δε Αγάθης ονομαζομένων.

Τη Γ΄ (3η) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών και Ομολογητού ΝΙΚΗΤΑ Ηγουμένου της Μονής Μηδικίου.

Νικήτας ο Όσιος Πατήρ ημών και Ομολογητής, εκ νεαράς ηλικίας αγαπήσας την εγκράτειαν, αφήκε τον κόσμον και απήλθεν εις τα όρη και εις την ησυχίαν, όπου ειργάζετο πάσαν αρετήν· όθεν εκ τούτου υψώθη και έγινε μέγας και περιβόητος, επειδή δε εκυβερνάτο με την του λόγου διάκρισιν, έγινε και οικονόμος ψυχών και πιστός Ιερεύς του Θεού. Διωχθείς δε εκ του ποιμνίου του παρά των εικονομάχων, ως προσκυνητής των θείων και αγίων Εικόνων, κατεδικάσθη εις πικράς εξορίας. Αλλ’ αυτός, ευχαριστών δι’ όλας τας κακοπαθείας, τας οποίας εδοκίμασε χάριν των θείων Εικόνων, εδείχθη δόκιμος αγωνιστής και την μεν ψυχοβλαβή αίρεσιν των θεομάχων, δια των διδασκαλιών και παρακινήσεων αυτού, ήλεγξε, πολλούς δε παρεκίνησε και να μαρτυρήσωσι ακόμη δια τον σεβασμόν των προς τας αγίας Εικόνας. Όθεν και διπλάς τας λαμπάδας ανάψας, της ομολογίας, δηλαδή, και της ασκήσεως, διπλούς και τους στεφάνους εκ χειρός Κυρίου εδέχθη, προς τον Οποίον μεταστάς, ανεπαύσατο.

Βίος (κατά πλάτος) και πολιτεία του Οσίου Πατρός ημών ΝΙΚΗΤΑ  Ηγουμένου της Μονής Μηδικίου.   

Τη Β΄ (2α) Απριλίου, ο Όσιος ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, ο εν τω κόλπω της Νικομηδείας ασκήσας εν έτει ασμ΄ (1240), εν ειρήνη τελειούται.

Γρηγόριος, ο Θεοφόρος Πατήρ ημών, κατήγετο από τα μέρη της Βιθυνίας· οι γονείς του ήσαν ευσεβείς και περιφανείς, ευγενείς μεν κατά το γένος, ευγενέστεροι δε κατά την γνώμην και την αρετήν. Ανατραφείς δε ούτος από τοιούτους γονείς, δεν επρόσεχεν εις τα παιχνίδια των παιδίων, εις τα οποία χαίρεται η νεότης, αλλ’ είχεν ως απασχόλησίν του διαρκή τους θείους λόγους των Γραφών. Όμως δεν εστάθη έως εδώ, αλλά ηθέλησε να μάθη και τα Ελληνικά μαθήματα και να προτιμήση εκ τούτων ό,τι εύρη καθαρόν από κακίαν.

Τη Β΄ (2α) Απριλίου, μνήμη της Αγίας Παρθενομάρτυρος ΘΕΟΔΩΡΑΣ.

Θεοδώρα η Αγία Παρθενομάρτυς κατήγετο εκ της πόλεως Τύρου της Φοινίκης, δεκαεπταετής δε παρέστη επί Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ τε΄ (286- 305) εις τον Ουρβανόν, τον άρχοντα της Παλαιστίνης, υπό του οποίου ερωτηθείσα και ομολογήσασα την εις Χριστόν Πίστιν, εδάρη επί πολλήν ώραν εις τα πλευρά και τους μαστούς. Έπειτα ερρίφθη εις την θάλασσαν και ούτω παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού, λαβούσα του Μαρτυρίου τον στέφανον.

Τη Β΄ (2α) Απριλίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων και αυταδέλφων ΑΜΦΙΑΝΟΥ και ΑΙΔΕΣΙΟΥ.

Αμφιανός και Αιδέσιος οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286-305), αυτάδελφοι μεν όντες εκ μητρός, καταγόμενοι δε εκ της Λυδίας. Πορευθέντες δε ούτοι εις την Βηρυττόν, καθωδηγήθησαν εις την Πίστιν του Χριστού υπό του Αγίου Μάρτυρος Παμφίλου. Συλληφθέντες είτα ως Χριστιανοί ωδηγήθησαν εις τον άρχοντα Ουρβανόν, προ του οποίου πρώτος ο Αμφιανός εκήρυξε παρρησία τον Χριστόν. Δια τούτο έδειραν αυτόν οι στρατιώται εις το πρόσωπον και τον ελάκτισαν.

Τη Β΄ (2α) Απριλίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΤΙΤΟΥ του Θαυματουργού.

Τίτος ο μακάριος και Άγιος Πατήρ ημών ηγάπησε τον Θεόν εκ νεαράς του ηλικίας. Μετέβη λοιπόν εις Κοινόβιον και έγινε Μοναχός και τοσούτον προέκοψεν εις την υπακοήν και ταπείνωσιν, ώστε υπερέβη όχι μόνον τους αδελφούς του Κοινοβίου εκείνου, αλλά και όλους τους άλλους συγχρόνους του Μοναχούς. Γενόμενος δε και Ηγούμενος και Ποιμήν των λογικών προβάτων του Χριστού, τοσαύτην αγάπην, πραότητα και συμπάθειαν είχεν ο τρισόλβιος εις το ποίμνιόν του, ώστε ουδείς άλλος τότε υπήρχεν όμοιος αυτού. Εφυλάχθη δε καθαρός κατά το σώμα και κατά την ψυχήν εκ νεαράς του ηλικίας, ως Άγγελος Θεού, αξιωθείς δια τούτο να γίνη και θαυματουργός. Ούτω λοιπόν ζήσας και αφήσας τους μαθητάς και συνασκητάς του εικόνα έμψυχον της αυτού αρετής και ασκητικής πολιτείας, απήλθε προς Κύριον.