Τη ΙΓ΄ (13η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου Ιακώβου του εξ απάτης τον αντίχριστον, ήτοι τον διάβολον, προσκυνήσαντος.

Ιάκωβος ο μακάριος, αγαπήσας τον Χριστόν, εμίσησε τον κόσμον και απετάξατο άπασαν την περιουσίαν του, χωρίς ουδόλως να μεταχειρισθή αυτήν εις απολαύσεις του σώματος. Μετά ταύτα όμως, τόσον υπερηφανεύθη δια συνεργείας του μισανθρώπου διαβόλου, ώστε ετόλμα και έλεγε. Ποίος άλλος ηξεύρει κάλλιον εμού την σωτηρίαν μου; Όθεν μετεχειρίσθη πολλούς και μεγάλους αγώνας, όχι με την ερώτησιν των εμπείρων, καθώς διδάσκουσιν οι θείοι πατέρες, αλλά κατά την ιδίαν του θέλησιν και αυταρέσκειαν, δια τούτο και ηπατήθη υπό των δαιμόνων.

Τη ΙΓ΄ (13η) Ιουνίου, μνήμη της Αγίας Μάρτυρος ΑΚΥΛΙΝΗΣ.

Ακυλίνα η Αγία Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού, εν έτει 298 καταγομένη εκ της Βίβλου, πόλεως της Παλαιστίνης θυγάτηρ περιφανούς τινος άρχοντος, Ευτολμίου ονομαζομένου. Πενταετής εβαπτίσθη υπό του Επισκόπου Ευθαλίου, όταν δε έφθασεν εις το δέκατον έτος της ηλικίας της εδίδασκε τας ομήλικας αυτής κόρας να απέχωσι μεν από της πλάνης των ειδώλων, να προσέρχωνται δε εις την πίστιν του Χριστού· όθεν δια την αιτίαν ταύτην διεβλήθη εις τον ανθύπατον Ουλοσιανόν παρά τινος Νικοδήμου. Προσήχθη λοιπόν έμπροσθεν του ηγεμόνος, και ερωτηθείσα ωμολόγησε παρρησία το όνομα του Χριστού. Διο έδειραν αυτήν ασπλάγχνως και με σιδηράς βελόνας πυρακτωμένας διετρύπησαν τα ώτα της, ώστε έρρεον τα αίματα εκ της ρινός. Έπειτα λαβούσα την δια ξίφους απόφασιν, απεκεφαλίσθη και ούτως η μακαρία έλαβε παρά Κυρίου τον αμάραντον του μαρτυρίου στέφανον. Τελείται δε η αυτής Σύναξις και εορτή εις τον μαρτυρικόν αυτής Ναόν, ο οποίος κείται πλησίον εις τον τόπον τον καλούμενον της Φιλοξένου, εν τω περιτειχίσματι. 

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιουνίου, η Αγία Μάρτυς Αντωνίνα εν θαλάσση βληθείσα τελειούται.

Αντωνίνα η μάρτυς κατήγετο από την πόλιν της εν Βιθυνία Νικαίας. Κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των βασιλέων και Πρισκιλλιανού άρχοντος εν έτει τβ΄ (302) οδηγηθείσα έμπροσθεν του άρχοντος δια την εις Χριστόν πίστιν και ομολογίαν, εδάρη εις τους μαστούς. Και τότε μεν εβλήθη εις την φυλακήν, έπειτα δε πάλιν προσήχθη έμπροσθεν του άρχοντος, και κρεμασθείσα εις εν ξύλον κατακαίεται εις τας πλευράς και απλώνεται επάνω εις πυρωμένην εσχάραν. Ύστερον δε διεπέρασαν με σούβλας πυρωμένας τας χείρας της, από τας οποίας εξεχύθη μία ευωδία γλυκυτάτη ως από στύρακα. Μετά ταύτα διεπέρασαν παρομοίως με σουβλία πυρωμένα τους αστραγάλους της, και πάλιν έβαλαν αυτήν εις την φυλακήν. Εκεί δε έμεινε ταλαιπωρουμένη χρόνους ολοκλήρους δύο· έπειτα εξήγαγον αυτήν από την φυλακήν και την έρριψαν εις την θάλασσαν, και ούτως έλαβεν η μακαρία τον του μαρτυρίου αμάραντον στέφανον.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Πέτρου του εν τω Αγίω Όρει του Άθω ασκήσαντος.

Πέτρος ο αοίδιμος πατήρ ημών, ο Αθωνίτης ο από Σχολαρίων (ελέγοντο δε Σχολάριοι οι ενάρετοι εκείνοι άνδρες, οίτινες ηρμήνευον με δεινότητα και ακρίβειαν τας Γραφάς), ήκμασε κατά τον θ΄ (9^ον) αιώνα εν τω Αγίω Όρει. Ούτος πατρίδα είχε την Κωνσταντινούπολιν, οι δε γονείς αυτού ήσαν ευγενείς και ένδοξοι, έχοντες τον φόβον του Θεού ερριζωμένον εις τας καρδίας αυτών, καθώς απέδειξε τούτο ο εξ αυτών βλαστήσας αγαθός καρπός, ο μέγας δηλαδή και θαυμάσιος ούτος Πέτρος. Τούτον λοιπόν τον φίλτατον υιόν των εφρόντισαν οι γονείς του να εκπαιδεύσωσι με πάσαν σοφίαν θείαν και ανθρωπίνην, τιμήσαντες έπειτα αυτόν με το ανακτορικόν του καιρού εκείνου αξίωμα των Σχολαρίων.

Τη ΙΒ΄ (12η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ του Αιγυπτίου.

Ονούφριος ο Όσιος και ασκητής ήκμασε κατά τον Δ΄ (4^ον) από Χριστού γεννήσεως αιώνα. Ούτος ησύχαζε πρότερον εις Κοινόβιον κείμενον πλησίον της Ερμουπόλεως των Θηβών· ακούσας δε ύστερον την ήσυχον και ερημικήν ζωήν του Προφήτου Ηλιού και Ιωάννου του Βαπτιστού εξήλθε του Κοινοβίου και κατώκησεν εις την έρημον έτη εξήκοντα αποκεχωρισμένος των ανθρώπων. Τούτον εύρεν ο Μοναχός Παφνούτιος όστις έγραψε και τον βίον αυτού. Ησύχαζε δε τότε ο Παφνούτιος εις την Αίγυπτον, ότε εκ Θεού φωτισθείς απήλθεν εις την εσωτέραν έρημον. Και απελθών ηξιώθη να ίδη δια των ιδίων αυτού οφθαλμών όσα ο ίδιος περί του Οσίου Ονουφρίου έγραψε, λέγων ταύτα: Καθημένου ποτέ εν τω κελλίω μου, ένευσεν ο Θεός εις την καρδίαν μου, ίνα μεταβώ εις την εσωτέραν έρημον, ίνα εύρω οσίους άνδρας και λάβω την ευλογίαν αυτών.

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιουνίου, η Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τω «Άδην», ήτοι η υπό του Αρχαγγέλου Γαβριήλ παράδοσις του ύμνου «Άξιόν Εστιν».

Η Σύναξις αύτη και εορτή του Αρχαγγέλου Γαβριήλ έλαβε χώραν εν τω Αγίω Όρει του Άθω, εν τινι κελλίω του Μοναστηρίου του Παντοκράτορος, επονομαζομένω «Άξιόν εστιν», και εις τόπον καλούμενον Άδειν· γίνεται δε δια το εξής θαύμα. Κατά την Σκήτην του Πρωτάτου την ευρισκομένην εις τας Καρυάς, πλησίον της Ιεράς Μονής του Παντοκράτορος, είναι λάκκος μέγας, όστις είχε κελλία διάφορα, εν τινι των οποίων, τιμωμένω επ’ ονόματι της Κυρίας Θεοτόκου της Κοιμήσεως, κατώκει γέρων και ενάρετος Ιερομόναχος μετ’ άλλου υποτακτικού. Επειδή δε επεκράτει συνήθεια να γίνηται αγρυπνία καθ’ εκάστην Κυριακήν εν τη ρηθείση Σκήτη του Πρωτάτου, κατά τινα εσπέραν Σαββάτου, θέλων να υπάγη ο προρρηθείς γέρων εις την αγρυπνίαν, λέγει εις τον μαθητήν αυτού:

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιουνίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ και ΒΑΡΝΑΒΑ.

Βαρθολομαίος ο Απόστολος ήτο εις εκ των δώδεκα κηρύξας το Ευαγγέλιον εις τους Ινδούς, τους ονομαζομένους Ευδαίμονας· και αφ’ ου παρέδωκεν εις αυτούς το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, ύστερον εσταυρώθη παρά των απίστων εις την Ουρβανούπολιν, και τελειώνει ενδόξως τον δρόμον του Μαρτυρίου του. Το δε άγιον αυτού λείψανον, τεθέν εντός μολυβδίνου κιβωτίου και ριφθέν εν τη θαλάσση, ωδηγήθη υπό της θείας προνοίας εις την νήσον της Σικελίας Λιπάραν ονομαζομένην, ένθα και εξέβη. Φανερωθέν δε εις τους εκεί ενεταφιάσθη και αναβλύζει πολλών θαυμάτων και ιαμάτων πηγάς εις πάντας τους προστρέχοντας αυτώ μετά πίστεως, οίτινες τυγχάνοντες των αιτημάτων των επανέρχονται μετά χαράς εις τα ίδια.