Ναθαναήλ ο άριστος από τους παλαιούς και θαυμάσιος Αναχωρητής, κτίσας εν κελλίον εις την έρημον κατώκει εις αυτό· τόσην δε υπομονήν έδειξεν ο αείμνηστος εις εκείνο το κελλίον, ώστε δεν ήλλαξε ποτέ τον σκοπόν, τον οποίον έβαλε της σωτηρίας. Εις τας αρχάς όμως, όταν το έκτισεν, εγελάσθη υπό του δαίμονος και εξήλθεν απ’ εκεί και έκτισεν άλλο πλησίον εις την χώραν. Και αφού εστάθη εκεί μήνας τρεις ή τέσσαρας, έρχεται ο δαίμων μίαν νύκτα εις αυτόν, έχων άρματα όμοια με εκείνα τα οποία έχουν οι δήμιοι, με σχήμα στρατιωτικόν, με παλαιά ενδύματα, και έκαμνε μεγάλον κτύπον με τα άρματα, ο δε μακάριος Ναθαναήλ έλεγε προς αυτόν· «Ποίος είσαι όπου με ενοχλείς εις το κελλίον μου»; Και ο δαίμων απεκρίθη λέγων· «Εγώ είμαι εκείνος όστις σε εξέβαλα από το πρώτον κελλίον και τώρα ήλθα πάλιν να σε εκβάλω και απ’ εδώ».
Γνήσια Ορθοδοξη Φωνη
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2021
Τη ΚΖ΄ (27η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος ΙΑΚΩΒΟΥ του Πέρσου.
Ιάκωβος ο ένδοξος του Χριστού Μεγαλομάρτυς ήτο από την Περσίαν, ζων κατά τους χρόνους των ευσεβών βασιλέων Αρκαδίου και Ονωρίου των υιών του Μεγάλου Θεοδοσίου, οίτινες εβασίλευσαν εν έτει 395, διέμενε δε εις την πόλιν της Περσίας Βηθλαβάν κειμένην εις την χώραν των Ελουζησίων. Τότε εκυρίευον εις την Περσίαν ο Ισδιγέρδης Α΄ και Βαχράμ Ε΄ ο υιός του, οίτινες ήσαν άνθρωποι ωμοί και άσπλαγχνοι και εβίαζον τους Χριστιανούς, όσους εύρισκον, να προσκυνώσιν ώσπερ εκείνοι τα αναίσθητα είδωλα. Ο δε Ιάκωβος ήτο άρχων την αξίαν περιφανέστατος και χρήσιμος, από όλους τιμώμενος και αγαπώμενος διότι ήτο πλούσιος, γνωστικός και ενάρετος· όθεν ήτο πρώτος του παλατίου και τον ηγάπα πολύ ο βασιλεύς δίδων εις αυτόν μεγάλην αξίαν και χαρίσματα άφθονα.
Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2021
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος ΓΕΩΡΓΙΟΥ του Χίου, αθλήσαντος εν έτει αωζ΄ (1807).
Γεώργιος ο νέος Αθλητής του Χριστού εγεννήθη εις την πόλιν της νήσου Χίου· ο πατήρ του κατήγετο από εν χωρίον της αυτής νήσου, Πιθυούς καλούμενον, ωνομάζετο δε αυτός Παρασκευάς, η δε μήτηρ του Αγγερού, η οποία αποθανούσα άφησε τον Γεώργιον νήπιον, έως εννέα μηνών· μετά παρέλευσιν δε άλλων εννέα μηνών υπανδρεύθη δεύτερον ο πατήρ του και εδόθη το παιδίον εις την επίσκεψιν και ανατροφής της μητρυιάς, ήτο δε τότε μηνών δεκαοκτώ και ούτως ανετράφη, γνωρίσας ως μητέρα την μητρυιάν. Όταν έφθασε πλέον εις ικανήν ηλικίαν, το έδωκεν εις τεχνίτην, Βισσετζή το όνομα, την ειδικότητα λεπτουργόν, δια να μάθη τέχνην. Κατ’ εκείνον δε τον καιρόν εκτίσθη και ο Ναός του Αγίου Νικολάου εις την νήσον Ψαρά και προσεκλήθη ο Βισσετζής αυτός να τεχνουργήση τα τέμπλα της Εκκλησίας και απελθών εις τα Ψαρά, έλαβε και το παιδίον και εδούλευεν εκεί μαζί του.
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, ο Όσιος Πατήρ ημών ΝΙΚΩΝ, ο Μετανοείτε, εν ειρήνη τελειούται.
Νίκων ο Όσιος Πατήρ ημών κατήγετο από τον Πολεμωνιακόν Πόντον, υιός μεγιστάνος τινός. Ακούσας δε την θείαν φωνήν του Κυρίου, την λέγουσαν· «Πας ος αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα …. Εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει» (Ματθ. ιθ: 29), αφήκεν όλα δια τον Χριστόν και επήγεν εις Μοναστήριον, εις το οποίον μετήλθε πάσαν άσκησιν αρετής ο αοίδιμος και υπερέβαλεν όλους τους άλλους Μοναχούς με την άκραν σκληραγωγίαν. Επειδή δε ο πατήρ του έμαθεν ότι ευρίσκεται εις Μοναστήριον, έστειλεν ευθύς και ηρεύνα όλα τα των Μοναχών ιερά καταγώγια. Όθεν ο Όσιος, τούτο μαθών, εξήλθε του Μοναστηρίου εκείνου και περιήρχετο όλην την Ανατολήν, κηρύττων εις όλους και λέγων· «Μετανοείτε»· δια τούτο έλαβε και την επωνυμίαν, το να επονομάζηται δηλαδή «ο Μετανοείτε». Επήγε δε και εις την νήσον Κρήτην και εκείθεν μετέβη εις την Πελοπόννησον και αφού περιήλθεν όλας τας πόλεις και χώρας της Πελοποννήσου, επήγεν ύστερον εις την πόλιν των Λακώνων· εν αυτή δε τελέσας διάφορα θαύματα, έκτισε Ναόν εις το όνομα του Σωτήρος ημών Χριστού. Όθεν μονάσας εκεί μέχρι τέλους, απήλθε προς ον επόθει Χριστόν, ίνα λάβη παρ’ αυτού τον της αθλήσεως στέφανον.
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΙΑΚΩΒΟΥ του Αναχωρητού.
Ιάκωβος ο μακάριος ούτος Πατήρ ημών, επιποθών και αγωνιζόμενος ίνα κερδήση τον Χριστόν, πρώτον μεν περιώρισε τον εαυτόν του εντός μικροτάτου οίκου, είτα δε προσηλώσας τον νουν εις την μνήμην και ενθύμησιν του ονόματος του Θεού, προέκοπτε τοιουτοτρόπως εις την τελειότητα της αρετής. Αφ’ ου δε εγυμνάσθη άριστα και απέδειξε την ψυχήν του συνήθη εις τους αγαθούς πόνους και αγώνας της αρετής, ετόλμησε να αναβή και εις τους μεγαλυτέρους αγώνας.
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, ο Όσιος πατήρ ημών ΑΚΑΚΙΟΣ ο εν τη Κλίμακι εν ειρήνη τελειούται.
Ακάκιος ο Όσιος Πατήρ ημών εμόναζεν εις εν Μοναστήριον της Ασίας, Κελλιβάρα ονομαζόμενον, ευρισκόμενον εις το όρος του Λάτρου, μετεχειρίζετο δε από της νεανικής του ηλικίας την ασκητικήν ζωήν, απλούστατος εις την γνώμην, φρονιμώτατος εις τον λογισμόν και αγαθοπροαίρετος εις όλους τους λόγους του και τας πράξεις του. Ούτος είχεν επιστάτην και Γέροντα Μοναχόν τινα πολύ αμελή, θυμώδη και ανυπομόνητον, και τόσα δεινά και βασάνους εδοκίμαζεν από αυτόν ο αοίδιμος, ώστε ίσως δυσκολεύονται οι περισσότεροι να το πιστεύσωσι, διότι δεν τον ετιμώρει μόνον με ύβρεις και εξουθενώσεις, αλλά τον εβασάνιζε δέρων καθ’ ημέραν και προξενών εις αυτόν πληγάς φοβεράς και αφορήτους.
Τη ΚΣΤ΄ (26η) Νοεμβρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ του Παφλαγόνος.
Στυλιανός ο εν Αγίοις Πατήρ ημών εγεννήθη εν Παφλαγονία, ηγιασμένος ως άλλος Σαμουήλ εκ κοιλίας μητρός αυτού και ηύξανε και εκραταιούτο εν τη Χάριτι του Χριστού, κατοικητήριον γενόμενος του Παναγίου Πνεύματος. Σάρκα φορών και αυτός ο μακάριος και τον κόσμον οικών, ούτε υπό των επιθυμιών της σαρκός ειλκύσθη, ούτε υπό της ματαιότητος του κόσμου. Κατανοήσας το φθαρτόν της σαρκός και του κόσμου το εφήμερον, δεν ηθέλησε να δουλεύση αυτά ίνα θερίση φθοράν και απώλειαν, αλλά συνετάχθη μετά του κρείττονος, ήτοι της αθανάτου ψυχής και ταύτης απεφάσισε να επιμεληθή εις τον βίον του ίνα κληρονομήση ζωήν αιώνιον. Όθεν ευθύς εξ αρχής «εσκόρπισε, κατά το γεγραμμένον, έδωκε τοις πένησιν, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα» (Ψαλμ. ρια: 9).