Τη ΚΑ΄ (21η) Ιανουαρίου, οι Άγιοι Μάρτυρες ΕΥΓΕΝΙΟΣ, ΟΥΑΛΕΡΙΑΝΟΣ, ΚΑΝΔΙΔΟΣ και ΑΚΥΛΑΣ οι εκ Τραπεζούντος, ξίφει τελειούνται.

Ευγένιος και οι συν αυτώ Άγιοι Μάρτυρες εμαρτύρησαν κατά τους χρόνους Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των ασεβών βασιλέων και Λυσίου δουκός εν έτει 292. Τότε δια τον γενόμενον κατά των Χριστιανών διωγμόν εκρύπτοντο οι Άγιοι ούτοι εις τα όρη της Τραπεζούντος· συλληφθέντες δε πρώτον οι τρεις εξ αυτών, Ουαλεριανός, Kάνδιδος και Ακύλας και ομολογήσαντες τον Χριστόν, εξορίζονται εις τι στενόν φρούριον της χώρας των Λαζών, Πιτιούς ονομαζόμενον.

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιανουαρίου, ο Όσιος πατήρ ημών ΖΩΣΙΜΟΣ Επίσκοπος Συρακουσών εν ειρήνη τελειούται.

Ζώσιμος ο Όσιος Πατήρ ημών κατήγετο από την νήσον Σικελίαν, υιός γονέων ευλαβών και πιστών, οίτινες διήνυον την ζωήν των με αυτάρκειαν των του βίου αγαθών· είχον δε ούτοι εν κτήμα πλησίον εις το Μοναστήριον της Αγίας Λουκίας της Παρθένου. Αφού δε εγεννήθη ο Άγιος ούτος και απεγαλακτίσθη, τον αφιέρωσαν οι γονείς του εις το Μοναστήριον της Αγίας Λουκίας, εις το οποίον και προ της συλλήψεώς του είχον υποσχεθή να τον αφιερώσουν· ομού δε με τον Άγιον αφιέρωσαν εις την Μονήν και το κτήμα των. Από τότε λοιπόν ανετράφη ο Άγιος εις το Μοναστήριον· όθεν και ο του Μοναστηρίου εκείνου Ηγούμενος επαίδευεν αυτόν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, διδάσκων αυτόν επιμελώς τους κανόνας και τας παραδόσεις της Εκκλησίας.

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιανουαρίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΝΕΟΦΥΤΟΥ.

Νεόφυτος ο θαυμάσιος και όντως νέον φυτόν ουράνιον και δένδρον αειθαλές και εύκαρπον, εβλάστησε κατά τους χρόνους των δυσσεβών βασιλέων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού των τυράννων εν έτει 290, από πλουσίους, ευσεβείς και ευγενείς γονείς γεννηθείς εις την Νίκαιαν. Ο πατήρ αυτού εκαλείτο Θεόδωρος, η δε μήτηρ του Φλωρεντία, οίτινες ήσαν και οι δύο ζηλωταί και ενάρετοι, τους οποίους ο παις μιμούμενος, έχων αυτούς αγαθόν υπόδειγμα, επρόκοψεν εις την πολιτείαν θαυμασιώτατα και έγινε παιδιόθεν ενάρετος, προμηνύων την εσομένην κατάστασιν την οποίαν έμελλε να αποκτήση εις το ύστερον.

Τη ΚΑ΄ (21η) Ιανουαρίου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΜΑΞΙΜΟΥ του Ομολογητού.

Μάξιμος ο θαυμάσιος Πατήρ ημών έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Ηρακλείου εν έτει χμ΄ (640) έφθασε δε και μέχρι των ημερών των διαδόχων αυτού. Εγεννήθη εις την βασιλίδα των Πόλεων από γονείς ευγενείς και ευσεβείς, έτυχε δε εκ νεότητος αγαθής προαιρέσεως και καλόγνωμος, έχων εις τον εαυτόν του τα χαρίσματα της αρετής. Οι δε γονείς του τον εβάπτισαν από μικρόν, βλέποντες εις αυτόν καλά προμηνύματα, και όσον εμεγάλωνε τοσούτον επρόκοπτεν εις τελείωσιν. Όθεν δίδοντες αυτόν εις διδασκάλους, έμαθεν εις ολίγον χρόνον ανείκαστον παίδευσιν, διότι ήτο πολύ ευφυής εις τον νουν και κατελάμβανε με πολλήν ευκολίαν τα μαθήματα.

Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΖΑΧΑΡΙΑΣ ο μαρτυρήσας εν ταις Παλαιαίς Πάτραις της Πελοποννήσου κατά το αψπβ΄ (1782) έτος, τα σκέλη σχισθείς τελειούται.

Ζαχαρίας ο νέος αθλητής ήτο εκ τινος χωρίου της επαρχίας Άρτης, ένεκεν δε συμβεβηκότος τινός ηρνήθη τον Χριστόν και έγινε Τούρκος. Έπειτα επήγεν εις τας Παλαιάς Πάτρας, επειδή δε ήτο γουνοποιός την τέχνην, ήνοιξεν εργαστήριον εις το οποίον κατεσκεύαζε γουναρικά. Είχε κρυφίως το βιβλίον το οποίον ονομάζεται «Αμαρτωλών Σωτηρία» και αναγινώσκων αυτό συχνάκις ήλθεν εις άκραν μετάνοιαν, κλαίων πικρώς δια το κακόν, όπερ έπραξε.

Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, μνήμη του μακαρίου ΠΕΤΡΟΥ του τελώνου.

Πέτρος ο μακάριος υπήρξε κατά τους χρόνους του βασιλέως Ιουστινιανού εν έτει φλ΄ (530), πατρίκιος το αξίωμα και διοικητής της Αφρικής όλης. Επειδή δε ήτο άσπλαγχνος και ανελεήμων καθ’ υπερβολήν, έλαβεν επωνυμίαν και ωνομάζετο παρά πάντων φειδωλός, ήτοι ακριβός. Μίαν δε φοράν πτωχός τις προσήλθε προς αυτόν χάριν δοκιμής και εζήτει φορτικώς ελεημοσύνην, ο δε Πέτρος οργισθείς ήρπασεν ένα άρτον ζεστόν, εξ εκείνων τους οποίους την στιγμήν εκείνην έτυχε να φέρη ο δούλος του από τον κλίβανον και έρριψεν αυτόν ως λίθον κατά του πτωχού, όστις αρπάσας τον άρτον έφυγε.

Τη Κ΄ (20η) Ιανουαρίου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΙΝΝΑ, ΠΙΝΝΑ και ΡΙΜΜΑ.

Ιννάς, Πιννάς, και Ριμμάς οι Άγιοι Μάρτυρες ήσαν εκ χώρας τινός κειμένης κατά το βόρειον μέρος. Κρατηθέντες δε υπό των βαρβάρων ειδωλολατρών παρεστάθησαν εις τον άρχοντα του τόπου, ο οποίος, βλέπων τους Μάρτυρας ομολογούντας τον Χριστόν, κατεδίκασεν αυτούς να τελειώσωσι την ζωήν των με το ψύχος. Δένονται λοιπόν πρώτον οι Άγιοι από ξύλα όρθια, τα οποία ενεπήχθησαν εν μέσω του ποταμού κατά τον χειμώνα, ότε και αυτό το φύσει ευκίνητον και ολισθηρόν ύδωρ δεν διέφερε των ακινήτων και βαρέων σωμάτων, καθότι ήτο και αυτό όλως πεπηγμένον υπό του ψύχους· όθεν με την βάσανον ταύτην παρέδωκαν οι μακάριοι τας ψυχάς των εις χείρας Θεού και έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.