Τη ΙΒ΄ (12η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ του Αιγυπτίου.

Ονούφριος ο Όσιος και ασκητής ήκμασε κατά τον Δ΄ (4^ον) από Χριστού γεννήσεως αιώνα. Ούτος ησύχαζε πρότερον εις Κοινόβιον κείμενον πλησίον της Ερμουπόλεως των Θηβών· ακούσας δε ύστερον την ήσυχον και ερημικήν ζωήν του Προφήτου Ηλιού και Ιωάννου του Βαπτιστού εξήλθε του Κοινοβίου και κατώκησεν εις την έρημον έτη εξήκοντα αποκεχωρισμένος των ανθρώπων. Τούτον εύρεν ο Μοναχός Παφνούτιος όστις έγραψε και τον βίον αυτού. Ησύχαζε δε τότε ο Παφνούτιος εις την Αίγυπτον, ότε εκ Θεού φωτισθείς απήλθεν εις την εσωτέραν έρημον. Και απελθών ηξιώθη να ίδη δια των ιδίων αυτού οφθαλμών όσα ο ίδιος περί του Οσίου Ονουφρίου έγραψε, λέγων ταύτα: Καθημένου ποτέ εν τω κελλίω μου, ένευσεν ο Θεός εις την καρδίαν μου, ίνα μεταβώ εις την εσωτέραν έρημον, ίνα εύρω οσίους άνδρας και λάβω την ευλογίαν αυτών.

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιουνίου, η Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τω «Άδην», ήτοι η υπό του Αρχαγγέλου Γαβριήλ παράδοσις του ύμνου «Άξιόν Εστιν».

Η Σύναξις αύτη και εορτή του Αρχαγγέλου Γαβριήλ έλαβε χώραν εν τω Αγίω Όρει του Άθω, εν τινι κελλίω του Μοναστηρίου του Παντοκράτορος, επονομαζομένω «Άξιόν εστιν», και εις τόπον καλούμενον Άδειν· γίνεται δε δια το εξής θαύμα. Κατά την Σκήτην του Πρωτάτου την ευρισκομένην εις τας Καρυάς, πλησίον της Ιεράς Μονής του Παντοκράτορος, είναι λάκκος μέγας, όστις είχε κελλία διάφορα, εν τινι των οποίων, τιμωμένω επ’ ονόματι της Κυρίας Θεοτόκου της Κοιμήσεως, κατώκει γέρων και ενάρετος Ιερομόναχος μετ’ άλλου υποτακτικού. Επειδή δε επεκράτει συνήθεια να γίνηται αγρυπνία καθ’ εκάστην Κυριακήν εν τη ρηθείση Σκήτη του Πρωτάτου, κατά τινα εσπέραν Σαββάτου, θέλων να υπάγη ο προρρηθείς γέρων εις την αγρυπνίαν, λέγει εις τον μαθητήν αυτού:

Τη ΙΑ΄ (11η) Ιουνίου, μνήμη των Αγίων Αποστόλων ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ και ΒΑΡΝΑΒΑ.

Βαρθολομαίος ο Απόστολος ήτο εις εκ των δώδεκα κηρύξας το Ευαγγέλιον εις τους Ινδούς, τους ονομαζομένους Ευδαίμονας· και αφ’ ου παρέδωκεν εις αυτούς το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, ύστερον εσταυρώθη παρά των απίστων εις την Ουρβανούπολιν, και τελειώνει ενδόξως τον δρόμον του Μαρτυρίου του. Το δε άγιον αυτού λείψανον, τεθέν εντός μολυβδίνου κιβωτίου και ριφθέν εν τη θαλάσση, ωδηγήθη υπό της θείας προνοίας εις την νήσον της Σικελίας Λιπάραν ονομαζομένην, ένθα και εξέβη. Φανερωθέν δε εις τους εκεί ενεταφιάσθη και αναβλύζει πολλών θαυμάτων και ιαμάτων πηγάς εις πάντας τους προστρέχοντας αυτώ μετά πίστεως, οίτινες τυγχάνοντες των αιτημάτων των επανέρχονται μετά χαράς εις τα ίδια.

Τη Ι΄ (10η) Ιουνίου, μνήμη των Οσίων και Μακαρίων Θεοφάνους και Πανσέμνης.

Θεοφάνης ο Όσιος ήτο από την Αντιόχειαν, γεννηθείς από γονείς απίστους και ασεβείς, ταχέως όμως προσήλθε προς την εις Χριστόν πίστιν και ευσέβειαν. Ούτος δεκαπενταετής γενόμενος, τη προτροπή των γονέων του, έλαβε σύζυγον δια γάμου και  ζήσας με αυτήν χρόνους τρεις, αφού εκείνη απέθανεν, ευθύς αυτός προσήλθεν εις την του Χριστού Εκκλησίαν και εδέχθη το Άγιον Βάπτισμα, κτίσας δε κελλίον στενώτατον, πλησίον εις την πόλιν της Αντιοχείας, εκλείσθη εντός αυτού ο αοίδιμος καθαριζόμενος πάντοτε από όλα τα πάθη και αποκτών όλα εκείνα τα μέσα και όργανα, τα οποία συνεργούσι προς την τελειότητα και άκραν αρετήν. Μαθών μετά ταύτα περί μιας δημοσίας πόρνης, Πανσέμνης ονομαζομένης, ότι γίνεται εις πολλούς αιτία απωλείας, προσηυχήθη πρώτον και αφιέρωσεν εαυτόν εις τον Θεόν, έπειτα εβγήκεν από το κελλίον του και εκδυθείς το τρίχινον ένδυμά του, ενεδύθη ενδύματα πολύτιμα.

Τη Ι΄ (10η) Ιουνίου, ο Όσιος πατήρ ημών Κανίδης εν ειρήνη τελειούται.

Κανίδης ο Όσιος πατήρ ημών έζη κατά τους χρόνους του βασιλέως Θεοδοσίου του Μεγάλου εν έτει τοθ΄ (379), υιός γονέων ευσεβών και θεοφιλών, Θεοδότου και Θεοφανούς, κατοικών εις την χώραν της Καππαδοκίας. Λέγεται δε ότι η μήτηρ τού Αγίου τούτου δεν έτρωγε παχέα φαγητά εις τους εννέα μήνας, κατά τους οποίους εβάσταζεν αυτόν εν τη κοιλία της, αφού δε εγεννήθη ο Άγιος λέγουσιν ότι δεν εθήλαζε τελείως από τον αριστερόν μαστόν, αλλά μόνον από τον δεξιόν, και ότι εάν ετύχαινε να φάγη η μήτηρ του φαγητόν περισσότερον από το πρέπον, τότε ουδέ από τον δεξιόν μαστόν το βρέφος εθήλαζεν. Αφού δε εβαπτίσθη ο Άγιος και απεγαλακτίσθη, και αφού επέρασε την παιδικήν ηλικίαν, ήγουν έγεινεν υπέρ τους επτά χρόνους, τότε αφήσας όλα τα του κόσμου πράγματα υπήγεν εις το εκεί βουνόν και εμβάς εις εν μικρόν σπήλαιον έκλεισεν εκεί εαυτόν, σχολάζων μεν και καταγινόμενος εις την νηστείαν και ιεράν προσευχήν, τρώγων δε ολιγώτατα ωμά λάχανα χωρίς άλας, μίαν φοράν την εβδομάδα, και ούτω διήλθεν ο τρισόλβιος χρόνους ολοκλήρους εβδομήκοντα τρεις. Επειδή δε ο τόπος του σπηλαίου του ήτο κατηφορικός, έτρεχον από εκεί τα νερά και επροξένουν νοτίδα πολλήν εις το σπήλαιον. Όθεν από την υπερβολικήν νοτίδα εφθάρησαν και έπεσον αι τρίχες της κεφαλής του και των γενείων του. Ούτω λοιπόν πολιτευόμενος ο μακάριος απήλθε προς Κύριον.

Τη Ι΄ (10η) Ιουνίου, ο Άγιος Ιερομάρτυς Τιμόθεος Επίσκοπος Προύσης ξίφει τελειούται.

Τιμόθεος ο Άγιος Ιερομάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του παραβάτου Ιουλιανού, εν έτει τξα΄ (361), καλώς κυβερνών την Εκκλησίαν του και τον λαόν αυτής ποιμαίνων εις νομάς σωτηρίους. Είχε δε ο Άγιος δύναμιν και χάριν παρά Θεού, με την οποίαν εποίει διάφορα θαύματα· όθεν και ένα μεγάλον δράκοντα εθανάτωσεν, ο οποίος κατώκει εις εν σπήλαιον εν τη δημοσία οδώ, αναμέσον εις τα θερμά νερά της πόλεως Προύσης, όπου ήτο φυτευμένον κυπαρίσσιον πολλά χαριέστατον και ωραίον. Όθεν ο δράκων εκείνος, έχων εντός του την κακίαν του νοητού και ανθρωποκτόνου δράκοντος διαβόλου, εξήρχετο από το σπήλαιον και εφαρμάκωνε με μόνον το φύσημά του όχι μόνον τους ανθρώπους, όσοι διέβαινον από τον τόπον εκείνον, αλλά και τα κτήνη και τα ζώα.

Τη Ι΄ (10η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Νεανίσκου και σοφωτάτου Μάρτυρος.

Νεανίσκος ο Άγιος Μάρτυς ήκμασε κατά τους χρόνους του ηγεμόνος Αλεξανδρείας Μαξίμου, όστις εδίωκε και κατετυράννει τους Χριστιανούς, εμηνύθη δε εις αυτόν ο Νεανίσκος ούτος, ο σοφώτατος και ωραίος του Χριστού αθλητής, από την δούλην του. ο δε ηγεμών πολλάς μεν τυραννίας εποίησεν εις αυτόν εις διάστημα επτά ημερών, βιάζων αυτόν να αρνηθή τον Χριστόν, ιδών δε ότι δεν δύναται να τον καταπείση, έδωκε κατ’ αυτού απόφασιν να θανατωθή. Όθεν ο του Χριστού Μάρτυς ευχαριστών τω Κυρίω απήρχετο χαίρων δια να τελειώση τον ποθούμενον δρόμον του μαρτυρίου· ηκολούθει δε εις αυτόν λαός πολύς, μετά του λαού δε ηκολούθει και η δούλη εκείνη, ήτις τον επρόδωκε. Στραφείς δε ο Άγιος και ιδών την δούλην ακολουθούσαν, ένευσεν εις αυτήν με την χείρα του δια να υπάγη πλησίον του, και ότε υπήγε, τη έδωκεν εν χρυσούν δακτυλίδιον, το οποίον είχεν εις την χείρα του και είπεν εις αυτήν: ευχαριστώ σοι, γύναι, διότι με την προδοσίαν σου έγινες πρόξενος εις εμέ τοιούτων αγαθών. Ελθών δε εις τον τόπον της καταδίκης προσηυχήθη και ούτως απεκεφαλίσθη, και έλαβεν ο τρισμακάριος παρά Κυρίου τον στέφανον της αθλήσεως.