Τη ΙΖ΄ (17ην) Μαϊου, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Νέου, Επισκόπου Χριστιανουπόλεως, του Θαυματουργού.

Αθανάσιος ο αγιώτατος Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως εγεννήθη εις Κέρκυραν το έτος 1665, εκ γονέων ευσεβών. Ο πατήρ αυτού εκαλείτο Ανδρέας, η δε μήτηρ του Ευφροσύνη. Επειδή δε ο πατήρ αυτού ήτο εκ των επισήμων αρχόντων της Ενετικής Διοικήσεως των Ιονίων νήσων, μετώκησεν οικογενειακώς εις Καρύταιναν, ακολουθήσας τον τότε κυβερνήτην της Πελοποννήσου νεοδιορισθέντα τω 1684. Διότι τότε η Πελοπόννησος άπασα ως και αι Ιόνιοι νήσοι  ήσαν υπό την εξουσίαν των Ενετών.

Τη ΙΖ΄ (17η) Μαϊου, μνήμη των Οσίων Πατέρων ημών ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ και ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ των αυταδέλφων, κτιτόρων της Μονής Βαρλαάμ των Μετεώρων.

Νεκτάριος και Θεοφάνης οι Όσιοι Πατέρες ημών, οι κτίτορες της εν Μετεώροις θαυμαστής Μονής του Βαρλαάμ, ήσαν αδελφοί κατά κόσμον γεννηθέντες κατά το δεύτερον ήμισυ του ΙΕ΄ (15^ου) αιώνος εις τα Ιωάννινα της Ηπείρου. Η οικογένειά των υπήρξε εκ των εξοχωτέρων αρχοντικών οικογενειών των Ιωαννίνων, ονομαζομένη των Αψαράδων.

Τη ΙΖ΄ (17η) Μαϊου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος ΣΟΛΟΧΩΝΟΣ και των συν αυτώ ΠΑΜΦΑΜΗΡ και ΠΑΜΦΥΛΩΝ.

Σολόχων, Παμφαμήρ και Παμφυλών οι Άγιοι Μάρτυρες ήκμασαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σπστ΄ - τε΄ (286 – 305), κατήγοντο δε εκ της Αιγύπτου, στρατιώται όντες το επάγγελμα υπό τριβούνον Καμπανόν ονομαζόμενον, μετά χιλίων άλλων στρατιωτών. Αναχωρήσαντες δε εκ της Αιγύπτου μετά του ρηθέντος Καμπανού, επορεύθησαν εις την Χαλκηδόνα.

Τη ΙΖ΄ (17η) Μαϊου μνήμη των Αγίων Αποστόλων ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ και ΙΟΥΝΙΑΣ.

Ανδρόνικος και Ιουνία οι του Χριστού Απόστολοι και Μάρτυρες διέτρεξαν ως υπόπτεροι όλην την οικουμένην και ανέσπασαν από της ρίζης την πλάνην της ειδωλολατρίας. Ηκολούθει δε τον θείον Ανδρόνικον η υπερθαύμαστος Ιουνία, νενεκρωμένη ούσα εις τα του κόσμου και ζώσα εν μόνω τω Χριστώ. Όθεν πολλούς απίστους ωδήγησαν αμφότεροι εις την θεογνωσίαν και τους μεν ναούς των ειδώλων κατεκρήμνισαν, πάθη δε ανίατα εθεράπευσαν. Ούτω λοιπόν διαλάμψαντες, επλήρωσαν και ούτοι οι Άγιοι Απόστολοι το κοινόν χρέος της φύσεως, καθ’ ο άνθρωποι, και δια του θανάτου μετέβησαν προς την αιώνιον ζωήν. Τούτους αναφέρει και ο μέγας Απόστολος Παύλος εν τη προς Ρωμαίους επιστολή, λέγων· «Ασπάσασθε Ανδρόνικον και Ιουνίαν τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου, οίτινες εισιν επίσημοι εν τοις Αποστόλοις, οι και προ εμού γεγόνασιν εν Χριστώ» (Ρωμ. ιστ: 7).

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαϊου, ο Άγιος Νεομάρτυς ΝΙΚΟΛΑΟΣ ο εκ Μετσόβου, εν Τρικκάλοις μαρτυρήσας εν έτει αχιζ΄ (1617), πυρί τελειούται.

Νικόλαος ο Άγιος Νεομάρτυς, ο του Χριστού Αθλητής, πατρίδα είχε το Μέτσοβον, το κατά την Ήπειρον της Ελλάδος ευρισκόμενον. Γεννηθείς δε από γονείς ευσεβείς, νέος ων ακόμη ανεχώρησεν εις τα Τρίκκαλα της Θεσσαλίας και εκεί συνεφώνησε με ένα αρτοπώλην να εργάζεται εις αυτόν με μισθόν. Μετά δε χρόνον πολύν μερικοί Αγαρηνοί, άλλοτε με απάτας και υποσχέσεις και άλλοτε με απειλάς και συκοφαντίας, ηνάγκασαν, φεύ! τον Νικόλαον να αρνηθή τον Χριστόν.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαϊου, μνήμη των Αγίων Μαρτύρων ΑΥΔΑ και ΑΥΔΙΗΣΟΥ Επισκόπων,

ως και των συν αυτοίς Τριάκοντα Οκτώ, ήτοι Δεκαέξ Πρεσβυτέρων, Εννέα Διακόνων, Εξ Μοναχών και Επτά Παρθένων.                     

Αυδιησούς ο Άγιος Ιερομάρτυς ήτο Επίσκοπος πόλεως τινός της Περσίας, Βηθχασχάρ ονομαζομένης· διαβληθείς δε υπό του ιδίου του ανεψιού του προς τον βασιλέα των Περσών, ότι δεν πείθεται εις το των Περσών δόγμα, αλλά σέβεται τον Χριστόν, ωδηγήθη προ του βασιλέως μεθ’ ετέρων τριάκοντα οκτώ, ήτοι δεκαέξ Ιερέων, εννέα Διακόνων, εξ Μοναχών και επτά γυναικών Μοναχών.

Τη ΙΣΤ΄ (16η) Μαϊου, μνήμη του Οσίου Πατρός ημών ΘΕΟΔΩΡΟΥ του Ηγιασμένου.

Θεόδωρος ο Όσιος Πατήρ ημών ήκμασεν επί της βασιλείας Ιουλιανού του Παραβάτου τξα΄ - τξγ΄ (361 – 363). Μελετήσας δε τον νόμον του Θεού και καθαρισθείς πλήρως δια της απαθείας, εγένετο σκεύος εύχρηστον του Παναγίου Πνεύματος, διο και της μεγίστης κλήσεως ηξιώθη, επονομασθείς Ηγιασμένος. Μαθητής δε χρηματίσας του Μεγάλου Πατρός Παχωμίου και ομότροπος εκείνου καταστάς, των αρετών του μιμητής και ζηλωτής ανεδείχθη. Όθεν, ίνα είπωμεν το του Αββακούμ, αφού κατεπτόησε τα σκηνώματα των νοητών Αιθιόπων, ήτοι των ζοφερών δαιμόνων και αφού κατέκοψεν, ως εν εκστάσει, τας κεφαλάς αυτών, απήλθε προς Κύριον εν έτει τξη΄ (368), ίνα, δι’ όσους κατέβαλε κόπους και δι’ όσους έχυσεν ιδρώτας υπέρ της αρετής, απολαύση τον στέφανον της κατά Θεόν αυτού ασκήσεως.