Τη ΚΖ΄ (27η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Ανέκτου.

Ανέκτος ο Άγιος Μάρτυς έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού και ηγεμόνος Καισαρείας της Καππαδοκίας Ουρβανού εν έτει 298. Επειδή δε εδίδασκε τους Χριστιανούς και τους παρεκίνει να μη φοβώνται τας βασάνους, αλλά μάλλον να ανθίστανται κατά των Ελλήνων χάριν της αληθείας και να αποθνήσκωσιν υπέρ της πίστεως του Χριστού, τούτου ένεκα διεβλήθη εις τον ρηθέντα ηγεμόνα. Συλληφθείς όθεν πρώτον μεν ερρίφθη εν τη φυλακή, είτα δε παρέστη εις τον ηγεμόνα, ο οποίος ηνάγκασεν αυτόν να θυσιάση εις τα είδωλα, αλλ’ ο Άγιος δια προσευχής του εκρήμνισεν αυτά εις την γην. Όθεν ετάνυσαν τον Μάρτυρα εκ των τεσσάρων μερών του σώματος και έδειραν αυτόν δέκα στρατιώται με βούνευρα· είτα εκρέμασαν αυτόν επί ξύλου και κατέκοψαν δια ξυρού τους δακτύλους των χειρών και των ποδών του, και όλον το σώμα του κατεξέσχισαν με σιδηρούς όνυχας.

Τη ΚΖ΄ (27η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΣΑΜΨΩΝ του Ξενοδόχου.

Σαμψών, ο περιφανής ούτος και φιλόξενος ανήρ, ο εις πάσαν γην και θάλασσαν περιβόητος, ήτο από την πρεσβυτέραν Ρώμην, από ευγενείς γονείς και πλουσίους γεννηθείς και ανατραφείς με αυτάρκειαν πραγμάτων και με ενδύματα πλούσια. Επειδή δε οι γονείς του ήσαν από γένος βασιλικόν και είχον πολλά εισοδήματα, εξώδευον ελεύθερα δια να τον μάθουν γράμματα· όθεν έγινε τέλειος εις ολίγον καιρόν, όχι μόνον εις τα ποιητικά, αλλά και εις τα φιλοσοφικά, εσπούδασε δε και την ιατρικήν τέχνην και άλλα όσα του εφάνησαν αρμόδια.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου Οσιομάρτυρος Δαβίδ του εν τη κατά το αγιώνυμον Όρος του Άθω Σκήτη της Αγίας Άννης ασκήσαντος, και εν Θεσσαλονίκη κατά το 1813 δι αγχόνης υπέρ Χριστού αθλήσαντος.

Δαβίδ ο Όσιομάρτυς πατρίδα μεν είχε την εν τη Μικρά Ασία κωμόπολιν Κυδωνίας. Ελθών δε εις το Άγιον Όρος, έμεινε μετά τινος συμπατριώτου του Γέροντος εν τη Ιερά και σεβασμία Σκήτη της Θεοπρομήτορος Αγίας Άννης, ένθα και εκάρη μοναχός θεαρέστως πολιτευόμενος. Ζηλωτής δε ων περί τα θεία και βλέπων τον εν τη κορυφή του Άθω ναόν της θείας του Σωτήρος Μεταμορφώσεως κατηδαφισμένον υπό κεραυνών, ομοίως και τον κάτωθεν ναόν της Υπεραγίας Θεοτόκου ετοιμόρροπον, λαβών άδειαν απήλθεν εις την Σμύρνην, όπου δια προτροπής του συνέλεξεν ικανήν ελεημοσύνην παρά των ευσεβών Χριστιανών προς ανοικοδόμησιν των ανωτέρω θείων ναών.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ιωάννου Επισκόπου Γοτθίας εν ειρήνη τελειωθέντος.

Ιωάννης ο εν Αγίοις Πατήρ ημών ήκμασε κατά τους χρόνους Λέοντος του Ισαύρου, εν έτει ψιστ΄ (716), έφθασε δε και έως Κωνσταντίνου και Ειρήνης των βασιλέων εν έτει ψπ΄ (780) βασιλευσάντων, καταγόμενος εκ της χώρας των Ταυροσκυθών, ευρισκομένης κατά την νυν λεγομένην Κριμαίαν και υποκειμένης εις τους Γότθους. Ούτος λοιπόν ήτο υιός Λέοντος και Φωτεινής, και εγεννήθη μεν κατ’ επαγγελίαν, ηγιάσθη δε εκ βρέφους, ως ο μέγας Σαμουήλ και Ιερεμίας ο Προφήτης· δια τούτο άμα γεννηθείς, αφιερώθη εις τον Θεόν.

Τη ΚΣΤ΄ (26η) Ιουνίου, μνήμη του Οσίου πατρός ημών ΔΑΒΙΔ του εν Θεσσαλονίκη.

Δαβίδ ο πολυϋμνητος ούτος Πατήρ, επίγειος Άγγελος και επουράνιος άνθρωπος, εγεννήθη και ανετράφη εις την λαμπράν και μεγαλόπολιν Θεσσαλονίκην, και απαρνηθείς τον κόσμον και τα εγκόσμια εγκατέλιπε φίλους και συγγενείς, τιμήν και δόξαν πρόσκαιρον, χρήματα, κτήματα και πάσαν άλλην ευδαιμονίαν πρόσκαιρον, έτι δε και την εαυτού ψυχήν, κατά την ευαγγελικήν παραγγελίαν, και ηκολούθησε τω Δεσπότη, σηκώσας τον Σταυρόν εκ νεότητος, επειδή ετρώθη βαθέως η καρδία του από τον ένθεον έρωτα. Έκοψε λοιπόν τας τρίχας της κεφαλής και έμεινεν εις το Μοναστήριον των Μαρτύρων Θεοδώρου και Μερκουρίου των Κουκουλιατών επονομαζόμενον, εις το οποίον ησύχαζεν αγωνιζόμενος υπέρ άνθρωπον, τηρών πάσαν αρετήν επιμελέστατα· εξαιρέτως δε ήσκει από όλας τας αρετάς την εγκράτειαν και ταπείνωσιν, γνωρίζων καλώς ότι ο χορτασμός της κοιλίας αποδιώκει την αγρυπνίαν και σωφροσύνην, και η κενοδοξία πάλιν αφανίζει όλας τας αρετάς παντελώς.

Τη ΚΕ΄ (25η) Ιουνίου, μνήμη του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος Γεωργίου του εξ Ατταλείας μεν καταγομένου εν Κρήνη δε της Μικράς Ασίας μαρτυρήσαντος και δι’ αγχόνης κατά το 1823 τελειωθέντος.

Γεώργιος ο Άγιος του Χριστού και καλλίνικος Νεομάρτυς κατήγετο εκ των μερών της Ατταλείας, γεννηθείς από γονείς πλουσίους και ευσεβείς, οίτινες και εκκλησίαν ιδιόκτητον είχον εις την πατρίδα των, προς τιμήν της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης. Ωμίλουν δε την τουρκικήν γλώσσαν καθώς και πάντες οι τα μέρη εκείνα οικούντες Χριστιανοί λόγω της πολυχρονίου δουλείας και τουρκικής κυριαρχίας, την οποίαν ακολούθως έμαθε και ο παις αυτών Γεώργιος. Ευρισκόμενος ούτος έτι εις παιδικήν ηλικίαν και παίζων ημέραν τινά μετ’ άλλων συνομηλίκων παιδίων εν τη οδώ, εμακρύνθη πολύ της πατρικής του οικίας. Έτυχε λοιπόν τότε να διέρχεται εκείθεν ο διοικητής της περιφερείας (Αγάς), Προύσαλης λεγόμενος, όστις ιδών την πραότητα και το χρηστόν ήθος του νέου ήρπασεν αυτόν (τοιαύται αρπαγαί των Χριστιανικών παιδίων ήσαν συνήθεις τότε υπό των κρατούντων Τούρκων) και έφερεν εις την οικίαν του.

Τη ΚΕ΄ (25η) Ιουνίου, μνήμη και άθλησις του Αγίου Οσιομάρτυρος Προκοπίου, του από Βάρνης καταγομένου, και αθλήσαντος εν Σμύρνη εν έτει αωι΄ (1810) από Χριστού.

Προκόπιος ο Οσιομάρτυς ήτο από τα μέρη τα πλησιόχωρα της Βάρνας, από γονείς ευσεβείς· ούτος, αφού έφθασεν εις ηλικίαν χρόνων είκοσι, επεθύμησε την μοναδικήν πολιτείαν, και καταλιπών γονείς, πατρίδα και συγγενείς επήγεν εις το Άγιον Όρος του Άθω και ερευνήσας εις διαφόρους τόπους τα περί ψυχικής σωτηρίας, μετέρχεται την ασκητικήν ζωήν, υποταγείς εις ένα γέροντα, ονόματι Διονύσιον, εις την σκήτην του Τιμίου Προδρόμου. Μετ’ ολίγον χρόνον έλαβε και το άγιον σχήμα των Μοναχών, το οποίον επεθύμει· ήτο δε εκ φύσεως άκακος και απλούστατος εις την γνώμην, και εθαυμάζετο υπό πολλών δια την αρετήν του, την τε υπακοήν προς τον γέροντά του και επιμονήν εις τους κόπους της ασκητικής πολιτείας.